“เด็กสาวนี้มีป้ายที่ได้รับเลือกจากสถาบันไป๋หยวน”
“คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเด็กสาวที่มีพรสวรรค์!”
“นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว ป้ายที่ได้รับเลือกจากสถาบันไป๋หยวน ล้วนเป็นสิ่งที่ศิษย์เอกอัจริยะทั้งเจ็ดส่งมอบออกไป ในมือทุกคนมีเพียงสิบแผ่น คนธรรมดาทั่วไป จะสามารถเข้าตาพวกเขาได้หรือ”
“กล่าวได้ว่า เจ้าโจวเย่าจู่เตะโดนแผ่นเหล็กแล้วงั้นหรือ”
“……”
เสียงกระซิบโต้แย้งที่ลอยมาจากรอบทิศ ทำให้โจวเย่าจู่โกรธจนแดงก่ำไปทั้งหน้า
เจียงหลียิ่งยิ้มสดใสแพรวพราวกว่าเดิม ยิ่งทำให้แก้มของเขายิ่งร้อนระอุขึ้นไปอีก!
“เหมือนโดนตบหน้าเลยใช่หรือไม่ เจ็บมากไหม ตราบใดที่มีโจวเย่าจู่ ข้าก็ไม่มีวันได้ก้าวขาผ่านประตูใหญ่แห่งสถาบันไป๋หยวนเลยงั้นหรือ” น้ำเสียงเนือยๆ ของเจียงหลี แต่เต็มไปด้วยความขี้เล่น
คำพูดของนาง คมดั่งมีดที่ทิ่มแทงบนร่างของโจวเย่าจู่
“เจียงหลี! เจ้าขโมยป้ายจากที่ใดมา!” โจวเย่าจู่ตะโกนถามด้วยความกังวล
แน่นอน ฟังคำพูดที่หลอกลวงตัวเองของเขา ผู้คนมองไปที่เขาราวกับมองคนปัญญาอ่อนก็ไม่ปาน ขโมยมางั้นหรือ ศิษย์เอกอัจริยะทั้งเจ็ดมอบป้ายให้กับผู้ใด พวกเขาจะไม่รู้งั้นหรือ ผู้ใดเล่าจะกล้าขโมย ถึงแม้ว่าจะขโมย แล้วเข้าไปที่สถาบันไป๋หยวน นั่นไม่ได้เป็นการรนหาที่ตายหรอกหรือ
โจวเย่าจู่ออกความคิดนี้อย่างรีบเร่งเพื่อต้องการกอบกู้หน้าของตน กลับกลายเป็นพูดในสิ่งที่ไม่มีสาระเช่นนี้ออกมา!
