“ที่แท้ก็เป็นผู้มีพรสวรรค์ที่ถูกเลือกจากท่านอาจารย์หนาน เชิญเข้ามาเถิด!” หลังจากที่ผู้นั้นกล่าวจบ ก็ได้ยื่นป้ายคืนให้กับเจียงหลี ท่าทีของเขาแปรเปลี่ยน มีความเกรงใจต่อนางมากขึ้นกว่าเมื่อครู่อยู่มากโข
ท่านอาจารย์หนาน!
เจียงหลีคนนี้ในมือของนางกลับมีป้ายจากท่านอาจารย์หนาน!
ผู้คนต่างตื่นตกใจ
เพียะ!
โจวเย่าจู่ยืนนิ่งกับที่ดุจไก่ตาแตก หลังจากที่ฟังประโยคนี้จบ ราวกับว่าตนได้ถูกตบหน้าอีกครั้ง ช่างเจ็บร้อนไปทั้งหน้า จนทำให้เขาต้องหาที่หลบซ่อน
นังเจียงหลี เจ้ามันสมควรตาย! เจียงเฮ่า เจียงหลี ตระกูลเจียง! ล้วนสมควรตาย! เขาส่งเสียงคำรามในใจด้วยความกริ้วโกรธ แต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงเรื่องที่เขาเสียหน้าไปแล้วได้
ขอเพียงเป็นคนที่เข้าใจเกี่ยวกับสถาบันไป๋หยวนล้วนแต่จะรู้ ป้ายที่อยู่ในมือของศิษย์เอกอัจริยะทั้งเจ็ด ถึงแม้จะมีถึงคนละสิบแผ่น แต่ว่า ไม่ใช่ว่าสามารถมอบให้ผู้อื่นจนหมดได้
และในบรรดาศิษย์เอกนี้ ป้ายของหนานอู๋เฮิ่น ยอดศิษย์เอกอัจริยะทั้งเจ็ดเป็นป้ายที่ได้รับมายากที่สุด
บางครั้ง เขาไม่แม้แต่จะส่งมอบป้ายออกไปเลย
แต่เจียงหลี สาวน้อยเสื้อดำคนที่ภายนอกดูอ่อนแอไม่อาจต้านลมต้านฝนได้ คนที่เป็นบุตรหลานของผู้ต้องโทษ กลับได้รับเกียรติยศนี้!
เมื่อเทียบความประหลาดใจระหว่างคนนอกภายนอกกับผู้ที่ตรวจสอบป้ายนั้น บัดนี้ ในใจของพวกเขาดั่งมีคลื่นทะเลซัดไปมา
