“ขอบพระคุณอย่างยิ่ง” เจียงหลีก้มหน้าหลบแสงที่ผ่านไป
ขณะที่กล่าว ทั้งสองได้มาถึงยังหน้าทางเข้าหุบเขาโยวโยว
รุ่นพี่ที่สถาบันไป๋หยวนกล่าว “ข้ามาส่งเจ้าได้เท่านี้แหละ แต่ศิษย์พี่ขออวยพรให้ศิษย์น้องผ่านการทดสอบอย่างราบรื่น”
กล่าวจบ เขาก็หันหลังเดินจากไป
เจียงหลีก็ไม่ล่าช้า ก้าวขาเดินเข้าไปทางเข้าของหุบเขาโยวโยว
เมื่อเข้าไป นางมองไม่เห็นอะไร ทางเดินนั้นเป็นทางมืดๆ ที่เชื่อมต่อกัน นางเดินตามทางเดินนั้นไป สายตาพร่ามัว มองไม่เห็นอะไร
แต่ว่า ขณะที่นางใกล้จะเดินทะลุออกไปได้แล้ว แต่นางก็ต้องหยุดฝีเท้าของนางลง
เพราะว่า ที่ทางออกนั้น มีคนๆ หนึ่งที่ยืนหันหลังขวางนางไม่ให้เดินไปต่อได้
เจียงหลีขมวดคิ้ว ภายใต้แสงไฟนั้น นางรู้สึกว่าเงานั้นกำลังส่องแสง “นี่ คนข้างหน้านั้นน่ะ หลบทางหน่อย”
เด็กหนุ่มที่ขวางทาง ได้หันมาในทันที และมองไปที่เจียงหลี
แต่ว่า ขณะที่เขาหันหลังมา เมื่อเจียงหลีมองเห็นรูปร่างหน้าตาของเขาแล้ว เจียงหลีทนไม่ไหวที่จะอุทานในใจว่า ช่างเป็นเด็กหนุ่มที่หล่อเหลาเหลือเกิน!
