นางมองไปทางขวา ในแถวที่ยาวนี้ มีหลายคนมองไปที่แถวที่มีคนไม่กี่คนทางซ้ายอย่างอิจฉา ทางด้านซ้าย ดูเหมือนว่าสามารถเข้าไปได้เลย เพียงแค่แสดงป้ายชื่อ อย่างไรก็ตามบุคคลที่อยู่ทางขวา จะต้องได้รับการทดสอบทางเนตรญาณ
ในขณะนี้ ที่ด้านบนสุดของด้านขวา มีคนที่เสร็จสิ้นการทดสอบแล้ว หลังจากแสงสีทองมาบรรจบกัน ก็จะมีคนจากสถาบันไป๋หยวนตะโกนว่า “เนตรญาณสามดวง เกือบจะไม่ผ่าน ความสามารถของเจ้าอยู่ในระดับปานกลาง แม้ว่าจะเข้าไปในสถาบันศึกษาแล้ว จะสามารถเรียนรู้ได้จากระดับต่ำสุดเท่านั้น เจ้าเต็มใจหรือไม่ “
“เต็มใจ เต็มใจ! ขอเพียงสามารถเข้าสู่สถาบันไป๋หยวน ข้ายอมทำทั้งหมด” ผู้เข้ารับการทดสอบกล่าวด้วยความตื่นเต้น
“เอาล่ะ เช่นนั้นก็เข้าไปกันเถอะ” คนของสถาบันไป๋หยวนก้าวไปด้านข้าง และปล่อยให้ผู้ทดสอบเข้าไป
เจียงหลีเห็นภาพทุกอย่างและถอนหายใจ สถาบันไป๋หยวนแห่งนี้ไม่ได้ถามถึงภูมิหลังหรือความสามารถ เกณฑ์นั้นต่ำมาก นางรู้สึกได้ว่าการเข้าสู่สถาบันไป๋หยวนเป็นเรื่องที่ง่าย แต่ถ้าต้องการเรียนรู้ทักษะจริงๆ ยังต้องใช้ความสามารถ มิฉะนั้นแล้ว ทำไมคนอย่างหนานอู๋เฮิ่นถึงยอมเดินทางไกลเป็นพันลี้ไปที่ซูหนานนั้นด้วยเล่า
“เจียงหลี? ทำไมเจ้าถึงอยู่ที่นี่” ทันใดนั้น เสียงที่แสบหูก็ดังมาจากด้านหลังของเจียงหลี ทำให้นางขมวดคิ้วและหันกลับไปมองคนที่อยู่ข้างหลังนาง
