ไอ้คน…^&*()!
กรอดๆ!
เจียงหลีกัดฟันจนแทบจะแตกร่วงออกจากปาก
ลู่เจี้ยไอ้ระยำคนนี้ จงใจทำให้เข้าใจผิดโดยสิ้นเชิง ทำให้ทุกคนเข้าใจผิดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเขาทั้งสอง! เห็นได้ชัดว่านางไม่ได้ประโยชน์อะไรมากนัก เพียงแค่นางจูบเขาแรงๆ ไปหนึ่งครั้ง ราวกับว่านางได้หลับนอนกับเขาแล้ว จึงต้องรับผิดชอบ
เรื่องเข้าใจผิดนี้ค่อนข้างหนัก ถ้านางได้กินลู่เจี้ยจนหมดแล้วจริงๆ มันก็ไม่สำคัญหรอก แต่ปัญหาคือนางยังไม่ได้กินเลย! แล้วจะต้องอะไรนะ
ได้ยินสิ่งที่พระชายาลู่พูดชัดเจนหรือยัง
จะต้องสืบเชื้อสายของตระกูลลู่ คือการมีลูก! มีหลาน! สืบสกุล!
ตัวนางเองก็ยังเป็นเด็กอยู่นะ!
เจียงหลีโกรธมากจนปวดหัว นางยิ้มให้แก่พระชายาลู่ “พระชายาเพคะ ท่านดูรูปร่างที่ผอมแห้งของหม่อมฉันสิเพคะ ไม่เหมาะจะรับภารกิจนี้และไม่คิดว่าจะทำให้มันสำเร็จได้เพคะ!” พูดเป็นเล่นไป การมีลูก! แค่คิดก็รู้สึกเจ็บแล้ว!
“นั่นคือเหตุผลที่ข้าอยากให้เจ้ากินให้มากขึ้น ดื่มให้มากขึ้น ดูแลร่างกายของเจ้าให้ดี” พระชายาลู่จูงนางไป และตรัสสอนอย่างมีความอดทน “ข้ารู้ ว่าเจ้ายังเป็นเด็ก ไม่เข้าใจเรื่องต่างๆ เกี่ยวกับการมีลูก แต่ว่าเจี้ยเอ๋อร์ชอบเจ้า สาวงามมากมายแต่เขากลับไม่ชอบ ชอบเพียงแต่เจ้า ยินดีที่จะอุปถัมภ์เจ้า ดังนั้น ก็ลำบากเจ้าแล้วสินะ”
อุปถัมภ์นาง….
เหอะๆ!
