ลู่เจี้ยจากไป และเจียงหลีก็ไม่ได้สนใจ หลังจากเสร็จสิ้นการฝึกฝนแล้ว รอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเล็กๆ ของนาง “เนี่ยนซือ! ในที่สุดข้าก็ได้เป็นเนี่ยนซือ!” ได้เข้าใกล้การควบคุมเสี่ยวหมีเจี้ยจื่อไปอีกระยะหนึ่งแล้ว
……….
เมื่อหนานอู๋เฮิ่นจากไป ได้บอกเจียงหลีว่าจะต้องไปรายงานตัวที่สถาบันไป๋หยวนภายในเดือนหน้า
ระยะทางระหว่างเมืองซูหนานกับซั่งตูห่างกันหลายพันลี้ แม้จะใช้ม้าเร็วแค่ไหน ก็ต้องเดินทั้งกลางวันและกลางคืนเป็นเวลาหลายวัน
ยิ่งไปกว่านั้น สำหรับการเดินทางไปซั่งตูครั้งนี้ นายน้อยผู้บอบบางก็จะเดินทางไปด้วย
เพื่อหลีกเลี่ยงการกระแทกบนท้องถนน ตระกูลลู่จึงออกเดินทางก่อนเวลา และใช้เวลาครึ่งเดือน ในที่สุดก็ส่งลู่เจี้ยไปถึงที่หมายอย่างปลอดภัย
“จวนตระกูลลู่ที่ซั่งตู?” เจียงหลีกระโดดลงจากรถม้า ยืนอยู่หน้าประตูที่สูงตระหง่าน เงยหน้าขึ้นและมองไปที่แผ่นโลหะใต้ชายคานี้
ลู่เจี้ยออกเดินทาง พร้อมด้วยผู้ติดตามอย่างมากมาย
แม้แต่ลู่จ้านเองก็ออกเดินทางมาด้วย
ในเวลานี้ กองพลได้รวมตัวกันใหม่ และลู่เจี้ยก็ก้าวลงจากรถม้า ทุกคนรู้สึกว่าดวงตาของพวกเขาสว่างขึ้น ราวกับว่ามีฉากที่สวยงามอยู่ตรงหน้า
“เจี้ยเอ๋อร์”
ทันใดนั้นมีเสียงเรียกเบาๆ ดังมาจากประตู
