“…” จุดสนใจของนาง ลู่เจี้ยดึงมุมปากเบาๆ และแอบพูดในใจ ช่างแตกต่างกับผู้อื่นเสียจริง
“ตอนนั้นข้าไม่ได้โชคดีเหมือนหลีเอ๋อร์ ที่มีเนี่ยนซือค่อยช่วยอยู่ข้างๆ” ลู่เจี้ยตอบกลับ
ใช่แล้ว!
เจียงหลีเข้าใจความหมายในคำพูดของเขา
เขาต้องการปกปิดผู้คนในโลก แล้วเขาจะเชิญเนี่ยนซือมาที่บ้านเพื่อขอคำแนะนำได้อย่างไรเล่า นางรู้สึกเจ็บปวดใจอย่างแปลกๆ มือเล็กๆ ยกขึ้น ลูบไปที่แก้มของชายผู้นี้
!
ลู่เจี้ยสะดุ้ง และมองไปที่หญิงสาวในอ้อมแขนของเขาอย่างเงียบๆ
“ไม่มีวิธีแล้วหรือ” เจียงหลีแตะแก้มของเขาช้าๆ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจและเสียดาย ‘คน’ ที่งดงามเพียงนี้ แต่ชะตาชีวิตบางยิ่งกว่ากระดาษ น่าเสียดายเสียจริง
ไม่มีวิธีแล้วหรือ?
จากร่างเล็กๆนี้ ประโยคที่พูดออกมา ทำให้หัวใจของลู่เจี้ยที่ถูกแผดเผาอยู่ในหินหนืด รู้สึกว่าได้รับการใส่ใจดูแลจากผู้อื่น และได้รับการเอ็นดูจากผู้อื่น
ไม่ใช่ว่าไม่มีใครเอ็นดูเขา สมาชิกในครอบครัว ต่างรักเขาอย่างสุดซึ้ง และห่วงใยความรู้สึกของเขาทุกอย่าง
แต่ว่า ความรู้สึกที่เจียงหลีให้กับเขานั้น แตกต่างไม่เหมือนกัน
เขากำลังจดจ่ออยู่กับใบหน้าเล็กๆ ของเจียงหลี นิ้วที่เรียวยาวก็ลูบใบหน้าของนางเบาๆ พรรณนาลักษณะใบหน้าของนาง สัมผัสที่อ่อนโยนนี้ ทำให้ร่างกายของเจียงหลีสั่นสะท้านและชาไปทั้งตัว
