…เห็นความกระตือรือร้น
อืม นางรีบร้อน! และรีบร้อนจริงๆ!
นางอยากเป็นเนี่ยนซือ ทำไมกระตือรือร้นที่จะเป็นเนี่ยนซือถึงเพียงนี้ ลู่เจี้ยต้องการค้นหาคำตอบในแววตาของนาง
น่าเสียดาย ที่เจียงหลีไม่ให้โอกาสนั้นแก่เขา
“สรุปว่าได้หรือไม่ได้ ขอคำตอบหน่อยสิ!” เมื่อเห็นลู่เจี้ยนิ่งเงียบ เจียงหลีก็หมดความอดทน
การเป็นเนี่ยนซือ จะสามารถเข้าไปในเสี่ยวหมีเจี้ยจื่อได้ตามต้องการ โดยที่ไม่ถูกจำกัดอีกต่อไป มีเพียงการเป็นเนี่ยนซือเท่านั้น ที่สามารถยกระดับให้เป็นเนี่ยนซือได้ เพื่อที่จะควบคุมเสี่ยวหมีเจี้ยจื่อ และเป็นเจ้านายของมันได้
ดังนั้น นางจึงวิตกกังวลเป็นอย่างมาก
นางไม่รู้ว่าในสถาบันไป๋หยวน มีเนี่ยนซืออยู่จริงหรือไม่ แต่ว่าตอนนี้มีอยู่ตรงหน้าแล้วหนึ่งคน นางจะปล่อยไปได้อย่างไร
เนี่ยนซือ! นางอยากเป็นเนี่ยนซือ!
“ได้” การรอคอยอย่างวิตกกังวลของเจียงหลี ในที่สุดลู่เจี้ยก็พยักหน้า
“ถ้าเช่นนั้นก็เริ่มตั้งแต่ตอนนี้เลย!” เมื่อได้ยินคำตอบของลู่เจี้ย เจียงหลีแทบจะรอไม่ไหวแล้วและยืนขึ้น มองเขาด้วยดวงตาที่แปล่งประกาย
การสูญเสียการทรงตัวอย่างกะทันหันตรงหัวเข่าทั้งสองข้างนั้น ทำให้ดวงตาของลู่เจี้ยมองไปยังจุดที่เจียงหลีกดทับโดยไม่รู้ตัว
แต่ว่า หลังจากที่เขาเหลือบมองเบาๆ ก็มองเห็นในดวงตาที่สวยงามคู่นั้น ความสงบและเฉยเมยได้กลับคืนมา “เริ่มพรุ่งนี้เถอะ”
“ทำไมต้องรอ” เจียงหลีผิดหวังเล็กน้อย
