กระดาษแผ่นหนึ่งพร้อมกับคำว่าหย่า ได้ลอยตกลงมาจากอากาศ
ดวงตาคู่สวยของมู่หว่านโหรว จดจ่อกับกระดาษแผ่นนั้น ดวงตาของนางก็เปลี่ยนเป็นคมกริบขึ้นมา
ตูม!
พลังวิญญาณถูกส่งออกจากมือของมู่หว่านโหรว และทันใดนั้น กระดาษที่ลอยอยู่กลางอากาศก็เป็นเศษเล็กเศษน้อย ร่วงหล่นพื้นราวกับเกล็ดหิมะ
นางจ้องมองเจียงหลี ดวงตาของนางเย็นชาและน่ากลัว จ้องมองนาง เหมือนอย่างมองคนตาย
“นังทาสจองหอง!”
บรรดาพวกของมู่หว่านโหรว กระโดดออกมาทีละคน จ้องมองไปที่เจียงหลี แต่ละคนอยากจะกระชากเส้นเอ็นและขุดกระดูกของนางออกมา
แม้แต่หนานอู๋เฮิ่นก็มองไปที่เจียงหลีด้วยความตกใจ และอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “หญิงสาวคนนี้ช่างกล้าหาญเสียจริง!”
ลู่จ้านตะคอกด้วยเสียงที่เย็นชา และดวงตาทั้งคู่ก็จ้องมอง ทันใดนั้น องครักษ์ของตระกูลลู่ที่อยู่ในที่เกิดเหตุ ต่างก็ชักดาบออกมา จ้องมองมู่หว่านโหรวและพวกเหมือนดั่งหมาป่าและเสือ
มู่หว่านโรวเม้มปากที่บอบบางของนางไว้แน่น จ้องมองเจียงหลีอย่างสงสัยเป็นเวลานาน จึงเอ่ยปากพูดอย่างเย็นชาว่า “เจ้ากล้ามาก” คำสามคำที่เย็นยะเยือกนี้ แฝงไปด้วยนัยยะใด ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างคาดใดไปต่างๆ นาๆ
พลังวิญญาณที่โอบล้อมรอบตัวนางได้สลายไป แต่มันทำให้ผู้คนได้เห็นพื้นฐานการฝึกฝนในปัจจุบันของนางว่าเป็นขั้นแรกของระดับหลิงเจี้ยง!
จากนั้น เจียงหลีเลิกคิ้ว เม้มริมฝีปากอย่างภาคภูมิใจ เชิดคางขึ้นแล้วพูดว่า “ข้ากล้ามากจริงๆ”
