เจียงหลีก้าวขึ้นรถม้า คนรูปหล่อที่อยู่ในรถม้าถือว่าเป็นทัศนียภาพงดงามที่สุดในโลก นางจึงผ่อนคลายไอเย็นยะเยือกออกจากร่างกายทันที“หายโกรธแล้วหรือ” ลู่เจี้ยมองนางอ้อยอิ่งด้วยสายตาประกายรอยยิ้มน้ำเสียงของเขาอ่อนโยนเต็มไปด้วยความเอ็นดูทำให้เจียงหลีได้สติขึ้นมาจากความงามของเขา แล้วจับอารมณ์เขาไม่ถูกน่าแปลกถ้าหากลู่เจี้ยไม่ดีกับนาง นางกลับรู้สึกสบายใจยิ่งกว่า หากเขาดีกับนางแล้ว นางรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้มีจุดประสงค์แอบแฝงอยู่ตลอดเวลาคำถามของลู่เจี้ยทำให้เจียงหลีพยักหน้า “อืม ตระกูลเย่ว์ จบสิ้นแล้ว”นางพูดในขณะที่นั่งลงข้างลู่เจี้ย มองไปที่เขา จู่ๆ ก็พูดจาเข่นเขี้ยว “แต่เรื่องที่ท่านเห็นคนกำลังจะตายกลับไม่ช่วยเยี่ยงนี้ ข้าไม่จบสิ้นกับท่าน”“เช่นนั้นเอาทรัพยากรการฝึกของตระกูลเย่ว์ให้เจ้าถือเป็นการชดใช้ความผิด” ลู่เจี้ยหัวเราะเบาๆ ให้กับท่าทางเขม่นเข่นเขี้ยวของนางเอ่อ!เจียงหลีอึ้งไปครู่หนึ่ง ขอการยืนยันจากเขาด้วยดวงตาเปล่งประกายวาววับ “พูดจริงหรือ ท่านจะเอาทรัพยากรการฝึกของตระกูลเย่ว์ทั้งหมดให้ข้าอย่างนั้นหรือ”ลู่เจี้ยพยักหน้า “อืม”“คำพูดท่านเชื่อได้จริงหรือ” เจียงหลีมีความรู้สึกไม่อยากเชื่อเล็กน้อย ทำไมจู่ๆ ลู่เจี้ยถึงได้ใจกว้างเช่นนี้“เชื่อได้” ลู่เจี้ยพยักหน้ายืนยันอีกครั้ง“ไม่มีจุดประสงค์อื่นใช่ไหม” เจียงหลีมองเขาด้วยแววตาสงสัย“ไม่มี” เป็นครั้งแรกที่ลู่เจี้ยส่ายหน้าบุญหล่นทับข้าแล้ว หรือว่านาย
