ลากคอเย่ว์หนานซีมาอย่างนั้นหรือ
เย่ว์หนานซีตายแล้วไม่ใช่หรือ
ตระกูลเย่ว์เพิ่งจัดห้องโถงไว้ทุกข์ให้เขาไปมิใช่หรือ เกรงว่าแม้กระทั่งโลงศพก็ยังเตรียมไม่ทัน
ผู้คนโดยรอบต่างพากันตกตะลึง
พวกเขาไม่รู้ว่าเจียงหลีจะกระทำการอะไร แต่เย่ว์ชิงหลิวสามารถคาดเดาได้ สายตาเคียดแค้น ความโกรธพุ่งออกมา เขากัดฟันพูด “เจียงหลีเจ้ากล้ารึ”
เจียงหลีกระตุกคิ้วยิ้ม “นอกจากเจ้าจะถามว่าข้ากล้าหรือเปล่าแล้วเจ้าพูดคำอื่นบ้างได้ไหม”
คราวก่อนเย่ว์ชิงหลิวก็เอาแต่ถามนางว่ากล้าหรือไม่กล้า ฉะนั้นนางจึงฆ่าเย่ว์หนานซีให้ตายซะ
ตอนนี้เขาถูกลู่จ้านฟาดฟันเสียจนปีนขึ้นมาไม่ได้แล้วยังมีหน้ามาถามนางกล้าหรือเปล่าอีก แน่นอนว่านางกล้า ทันใดนั้นเจียงหลีก็หุบยิ้มดวงหน้าแววตาเต็มไปด้วยความเลือดเย็น “ใครก็ได้ นำศพเย่ว์หนานซีมาให้ข้าที!”
ลู่เจี้ยยกยิ้มมุมปากอย่างไร้ร่องรอย ยกมือขึ้นโบกมือให้ทั้งสองผู้อารักขาตระกูลลู่รีบเข้าไปในห้องโถงไว้ทุกข์ของตระกูลเย่ว์ทันที
“เจียงหลีเจ้าโหดเ**้ยมยิ่งนัก ชั่วช้าสามานย์ไร้คุณธรรม ข้าจะสาปแช่งเจ้า ขอแช่งให้เจ้าไม่ตายดี” เย่ว์ชิงหลิวโกรธมากและความโกรธในใจของเขาก็ลุกโชนอยู่ตลอดเวลาจนถึงขั้นสามารถปกปิดความเจ็บปวดในร่างกายได้
“ชมเกินไปแล้ว เป็นเพราะตระกูลเย่ว์สอนมาดีอย่างไรล่ะ” เจียงหลียิ้มตาหยีจึงทำให้เย่ว์ชิงหลิวโกรธจนกระอักเลือดเนื้อออกมาอีกครั้ง
