ภายใต้การร่วมกันโจมตีของพวกเขาทั้งสี่ ยังไม่ตาย ก็เหนือความคาดหมายมากๆ
“ฮึ ต่อให้เก่งกาจกว่านี้ ก็เป็นเพียงแค่หลิงซื่อ! ตามไป ห้ามให้นางหนีไปอีกเด็ดขาด!” หลิงเจี้ยงอีกคนหนึ่งพูดอย่างเย็นชา ร่างหายแวบไปทางที่เลี่ยเทียนซื่อหนีไป
อีกสามคนก็ไม่รีรอ กลัวว่าคนที่ตามไปคนแรกจะได้ผลงาน สะบัดแขนเสื้อแล้วพากันตามไป
รอให้ทั้งสี่ไปแล้ว ผู้คนเมืองซูหนานที่แอบดูอยู่จากที่ไกลๆ ถึงจะเริ่มพูดคุยกันอย่างเบาๆ
“ตระกูลเย่ว์นี่ก็หน้าไม่อายจริงๆ นึกไม่ถึงว่าจะส่งหลิงเจี้ยงมาถึงสี่คนเพื่อไล่ฆ่าเด็กผู้หญิงคนเดียว!”
“เหอะๆ ไม่ได้ยินหรือว่านายน้อยเย่ว์ถูกเด็กผู้หญิงคนนั้นฆ่าตายไปแล้ว นายท่านเย่ว์ชิงหลิวโกรธจนเสียสติไปแล้ว ไม่สนใจผิดถูกอะไรหรอก”
“โธ่ น่าเสียดาย ยังเด็กอยู่เลย ต้องมาตายในเงื้อมมือของตระกูลเย่ว์แบบนี้”
“นี่อาจเรียกว่าสวรรค์อิจฉาในความสามารถ คนที่มีความสามารถมักจะตายเร็ว!”
“เอ้ะ? นางไม่ใช่สาวใช้ตระกูลลู่รึ ตระกูลลู่ในตอนแรกช่วยนางถอนหมั้นอย่างใหญ่โต ทำไมตอนนี้ถึงไม่สนใจนางล่ะ”
“ใครจะไปรู้ล่ะ ถ้าตระกูลลู่ยื่นมือเข้ามา เกรงว่าจะมีคนคิดว่าตระกูลลู่คิดวางแผนไม่ดีต่อตระกูลเย่ว์ล่ะมั้ง”
“จะทำเพื่อสาวใช้คนหนึ่ง โดยการเปิดศึกกับอีกตระกูลหนึ่ง ก็ถือว่าตระกูลลู่ถือหางนาง คงไม่มายุ่งหรอก”
“อืม มีเหตุผล!”
“ถ้าเป็นเช่นนี้ ตระกูลลู่ไม่ยื่นมือเข้ามาช่วย วันนี้คงจะเป็นวันตายของนางแล้ว”
