ดตอนนี้ มีเสียงม้าวิ่งมาจากไกลๆ ม้าเร็วตัวหนึ่งพุ่งใส่กลุ่มคนจนแหวกออก แล้วมุ่งหานางอย่างรวดเร็วเมื่อเข้ามาใกล้แล้ว เจียงหลีก็มองเห็น แส้ที่ฟาดไปที่สะโพกของม้านั้น เพราะว่าใช้แรงมากเกินไปจนเห็นคราบเลือดที่แส้ หม่าหยวนจย่า! นางหรี่ตาทั้งสองข้างมอง“คุณหนู!” หม่าหยวนจย่าดึงบังเ**ยนเพื่อหยุดม้า ขาหน้าของม้ายกขึ้น หมุนเป็นวงกลมเหนือหัวเจียงหลีหม่าหยวนจย่าบังคับม้าให้หันกลับหลังอย่างรวดเร็ว แล้วเอาแส้ยัดใส่มือของเจียงหลี พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “คุณหนู นายน้อยบอกว่าถ้ายังกลับไปไม่ถึงตระกูลลู่ ตระกูลลู่จะไม่ยื่นมือเข้าช่วย”เจียงหลีแววตาดุดัน ที่จริงคำตอบนี้ นางก็พอจะเดาได้แต่แรกแล้ว แต่ยังคงกอดความหวังที่มีอันน้อยนิด ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ของนางและลู่เจี้ยก็เป็นความสัมพันธ์แบบที่มีผลประโยชน์ร่วมกัน พอถึงคราวเป็นคราวตายจะไม่ช่วยก็ไม่ได้หรอก“คุณหนู ท่านรีบขี่ม้าหนีไป ข้าจะถ่วงเวลาคนตระกูลลู่เย่ว์ไว้” หม่าหยวนจย่ารีบพูด เขาเห็นคนตระกูลเย่ว์ที่อยู่ข้างหลังเร่งฝีเท้าไล่ตามมาแล้ว“ไม่ต้อง เจ้าห้ามยื่นมาเข้ามาช่วย” เจียงหลีพูดด้วยสีหน้าเย็นชา พลิกตัวขึ้นม้า เปลี่ยนทิศทางม้าแล้วขี่ไปอย่างรวดเร็ว หม่าหยวนจย่าอึ้ง ไม่ค่อยเข้าใจเจียงหลี แต่ว่าตอนที่คนตระกูลเย่ว์ผ่านหน้าเขาไป เขาก็ทำตามที่เจียงหลีบอก ค่อยๆ ถอยไป ตอนนั้น เหมือนว่าเขาเข้าใจที่เจียงหลีบอกแล้ว ถ้าเขายื่นมือเข้ามาช่วย ก็จะตกอยู่
