ข้าไม่ยอม…ข้าไม่ยอม… เขาตะโกนอยู่ในใจ หางตาของเขาเห็นพ่อเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว เห็นสีหน้าที่โกรธแค้นของเขา ท่านพ่อ ช่วยข้าด้วย…ช่วยข้าด้วย…ข้าไม่อยากตาย…
น่าเสียดายที่เขาพูดมันไม่ออก ทำได้แค่ตายอย่างสิ้นหวัง “อ้ากกก ลูกชายข้า! ข้าจะฆ่าเจ้า เจียงหลี!” เย่ว์ชิงหลิวโมโหอย่างบ้าคลั่ง
เขามองดูลูกชายของตนต้องตายอย่างอนาถ เขาอยู่ตรงหน้าแล้ว แต่กลับช่วยชีวิตไว้ไม่ได้ นึกไม่ถึงว่าเจียงหลีจะกล้าฆ่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนต่อหน้าเขา
เขาต้องฆ่านาง! ฆ่านางให้ได้! เพื่อล้างแค้นให้ลูกชาย! ยังต้องเอาแม่ของนางที่ตายไปแล้วขุดขึ้นมาจากสุสานแล้วเฆี่ยนซ้ำอีก!
“นายท่านเย่ว์ หยุดก่อน!” ผู้ตรวจตรารีบขึ้นมาบนเวที ยืนอยู่หน้าเจียงหลีแล้วขัดขวางเย่ว์ชิงหลิวผู้เคียดแค้น
เหตุการณ์ก่อนหน้า เขาขัดขวางไว้ไม่ทัน ทำให้เกิดเรื่องร้ายแรง ตอนนี้ต้องห้ามไม่ให้ใครได้รับบาดเจ็บต่อหน้าเขาอีกเด็ดขาด มิฉะนั้นเขาจะมีความผิด
แต่ทว่า เย่ว์ชิงหลิวจะสนใจคำพูดของเขาหรือ
เฮ่อเหลียนเฟิงกวาดตามองไปยังบนเวที ขมวดคิ้ว คิดอยู่ในใจ ไม่ดีแน่ เป็นเรื่องแล้ว เห็นเย่ว์ชิงหลิวไม่สนใจการขัดขวางของคนในจวนของเจ้าเมือง ยังคงมองไปที่เจียงหลี ร่างกายเขาหายแวบไปบนเวที
ในตอนที่ปรากฏตัวขึ้น ก็ยืนอยู่ที่กลางเวทีแล้ว ยกมือขึ้นรับการโจมตีของเย่ว์ชิงหลิว “นายท่านเย่ว์ หยุดเถอะ”
