มู่หว่านโหรวหรี่ตามองไปที่เจียงหลีเป็นครั้งที่สอง
ครั้งแรกเพราะรู้ว่านางคือสาวใช้ของตระกูลลู่ ครั้งที่สองก็เพราะว่าไป๋หลี่เฟิ่งมองนาง คนที่อยู่ตรงนั้น ไม่มีใครรู้ดีไปกว่านางว่าไป๋หลี่เฟิ่งเย่อหยิ่งขนาดไหน
ตอนที่อยู่ที่เมืองซั่งตู นางยืนอยู่ตรงหน้าเขา เขาเดินผ่านไปโดยไม่ชายตามองนางเลยสักนิด
แต่ในวันนี้ เขากลับหยุดมองสาวใช้ของตระกูลลู่ที่อยู่ข้างล่างเวทีการประลอง
เด็กสาวคนนี้ มีพลังอะไรกันแน่ที่ทำให้ไป๋หลี่เฟิ่งสนใจเป็นพิเศษ มู่หว่านโหรวคิดอยู่ในใจ
……
ที่ขอบเวทีการประลอง ไป๋หลี่เฟิ่งเลิกมอง แล้วเดินต่อไปอย่างช้าๆ
เจียงหลีก็หันมอง แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ไม่ได้มีท่าทีโต้ตอบกับการท้าทายของไป๋หลี่เฟิ่ง
“คุณหนู เขาหมายความว่าอย่างไร” เมื่อครู่หม่าหยวนจย่าก็กังวลนิดหน่อย กลัวว่าไป๋หลี่เฟิ่งจะทำอะไรเจียงหลี
เจียงหลียิ้มอย่างคลุมเครือ “ใครจะไปรู้ว่าเขาจะหาเรื่องหรือเป็นอะไร”
“เอ่อะ!” หม่าหยวนจย่าได้ฟังคำตอบของนาง ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อ
ที่จริงในใจของเจียงหลีเดาได้แล้ว ก่อนหน้านี้ในการแข่งขันรอบแรก ตอนที่นางจัดการกับเหล่าผู้เข้าประลองจากเมืองไป๋ลู่ ถูกไป๋หลี่เฟิ่งเห็นเข้า คนที่มาทีหลังก็เข้าใจผิดคิดว่าไป๋หลี่เฟิ่งเป็นคนลงมือ เขาก็ตั้งตัวเป็นคู่ต่อสู้กับนางแล้ว คู่ต่อสู้ที่ทำให้เขารู้สึกว่าสมน้ำสมเนื้อ
โดนผู้ที่เก่งกาจที่สุดแห่งยุคจ้องมอง
