นรอยเปื้อนสีเหลือง“กลับกันดีๆ ล่ะ” เจียงหลีเก็บกระสุนที่เหลือไว้ โบกมือให้พวกเขาด้วยความเป็นมิตรอย่างมากผู้ตรวจตรายิ้มมุมปาก มองเด็กผู้หญิงชุดดำที่อยู่บนพื้นอย่างพูดไม่ออกเหล่าผู้เข้าร่วมการประลองเมืองไป๋ลู่ตกรอบ ถูกนางกำจัดไปเช่นนี้หรือเห็นใบหน้าที่โกรธแค้นของเหล่าผู้เข้าร่วมการประลองเมืองไป๋ลู่ ผู้ตรวจตราก็หัวเราะแบบไม่มีเสียงขึ้นมา เขาคิดว่าคอยตรวจตราเด็กผู้หญิงคนนี้ก็สนุกดีเหมือนกันอยู่ตรงนั้น เจียงหลีก็หยุดลง มือไขว้หลัง เอียงหัว พินิจพิเคราะห์ชายที่ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าตนด้วยความสงสัยไป๋หลี่เฟิ่ง!สวมเสื้อคลุมยาวสีกรมท่า ร่างกายซูบผอม ใบหน้าราวกับสลัก ทำให้คนรับรู้ถึงความสามารถ สิ่งที่ทำให้คนยากที่จะไม่สนใจมากที่สุดก็คือดวงตาคู่นั้น เต็มไปด้วยความเดียวดายและความเหินห่างเจียงหลีรู้สึกว่าสายตาของไป๋หลี่เฟิ่งไม่ได้มองนางอยู่ แต่มองที่เหล่าผู้เข้าร่วมการประลองเมืองไป๋ลู่ที่อยู่ด้านหลังนางนี่…เอ่อ!เจียงหลีหมดคำจะพูด มองไปที่ไป๋หลี่เฟิ่งที่เดินจากไป พูดในใจ ทำเป็นเล่นตัวกับข้า นางรู้สึกงง ไม่รู้ว่าการปรากฎตัวและการจากไปในทันทีของไป๋หลี่เฟิ่งมีความหมายว่าอย่างไร“ดู ไป๋หลี่เฟิ่งจริงๆ ด้วย!”“มีเพียงแค่ไป๋หลี่เฟิ่งถึงจะเอาชนะพวกคนเมืองไป๋ลู่ได้ง่ายดายเช่นนี้”“…”คนที่ถูกความเคลื่อนไหวของพลังดึงดูดให้มา เห็นแค่ไป๋หลี่เฟิ่งที่เดินจากไป เจียงหลีที่ยืนอยู่ที่เดิมก็ถูกเมินเฉยและพวกที่นอนกองอยู่
