เดิมหม่าหยวนจย่าคิดว่านิสัยอย่างเจียงหลี ถึงแม้ว่ามาที่นี่เพื่อเข้าร่วมการประลอง แต่คงจะคว้าที่หนึ่งได้แน่ๆ ยิ่งกว่านั้นเขาคิดในใจว่าด้วยพรสวรรค์ของเจียงหลี การจะได้ที่หนึ่งนั้นเป็นเรื่องที่ง่ายดาย
แต่ทว่าคำตอบของเจียงหลีกลับทำให้เขาตกใจ
“ข้ามาก็เพื่อไอเจ้าเย่ว์หนานซีนั่น แล้วก็เพื่อทรัพย์สมบัติครึ่งหนึ่งของตระกูลเย่ว์ให้นายน้อยของพวกเจ้า ที่หนึ่งอะไรกัน ข้าไม่ได้สนใจ” เจียงหลีบ่นพึมพำ
หม่าหยวนจย่าอดไม่ได้ที่จะพูดหว่านล้อม “แต่ว่าคุณหนู…”
“แต่ว่าอะไรกัน ข้าเพิ่งจะอายุสิบสองปีนะ จะให้ข้าผู้หญิงคนเดียว ไปแย่งชิงที่หนึ่งกับคนเหล่านี้ เจ้าไม่คิดว่าเจ้าโหดร้ายเกินไปหน่อยหรือ” เจียงหลีพูดด้วยความน้อยใจ
หม่าหยวนจย่าแพ้แล้ว ราวกับตกนรกเลย มองที่ท้ายทอยของเจียงหลี นางพูดเหมือนนางเป็นคนที่ไม่มีความผิด!
สวรรค์ได้โปรดช่วยด้วย!
หม่าหยวนจย่าเสียใจจนพูดไม่ออก ถึงแม้ในช่วงระยะเวลาสามเดือนมานี้ เขาไม่ได้อยู่ข้างๆ เจียงหลี แต่ตอนอยู่ในถ้าเก้าปีศาจก็มีข่าวลือเกี่ยวกับนาง เขาก็น่าจะรู้สิ
คนที่ดื้อรั้นหัวแข็งในสายตาของลู่จ้าน จะเป็นคนที่เชื่อฟังนางหรือ
ไม่รู้จริงๆ ว่าเจียงหลีคิดอะไรอยู่ หม่าหยวนจย่าก็เลยนิ่งเงียบ แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะเตือน “คุณหนู ถ้าหากได้ที่หนึ่ง หรือว่าถูกสำนักหลิงอู่แห่งเมืองซั่งตู หรือสถาบันไป๋หยวนรับไว้เป็นลูกศิษย์ ก็จะมีโอกาสเอาสัญญาขายตัวคืนมาได้”
