“หืม” คำพูดเฮ่อเหลียนเฟิง ดึงดูดความสนใจของหนานอู๋เฮิ่น “ได้ยินว่าความงดงามของนายน้อยลู่ทำให้คนทุกบ้านออกมาจากตรอกซอยทั้งหมดเพื่อที่จะมาต้อนรับ แม้กระทั่งท้องฟ้ายังเปลี่ยนสี ข้าศึกเองก็ศิโรราบ ในเมื่อท่านเจ้าเมืองเคยเจอ ไม่ทราบว่าสมตามคำร่ำลือหรือไม่”
เฮ่อเหลียนเฟิงตะลึงอยู่ครู่นึง เขาไม่คิดว่าหนานอู๋เฮิ่นจะให้ความสนใจในตัวลู่เจี้ยขนาดนี้ หลังจากที่โดนปฏิเสธไป ไม่เพียงไม่โมโหแต่กลับทำความเข้าใจให้มากยิ่งกว่าเดิม
เขาแอบเหลือบมองมู่หว่านโหรว เห็นสีหน้าไม่แยแสของนาง เสมือนไม่ได้ให้ความสนใจกับหัวข้อสนทนานี้เลยพูดอย่างไม่ใส่ใจ “นายน้อยลู่เกิดมางดงามจริงๆ”
แล้วพูดต่อเพื่อเปลี่ยนหัวข้อสนทนากับมู่หว่านโหรว “องค์หญิงเสด็จมาดูงานประลองชิงเจียว ให้กระหม่อมจัดเตรียมที่นั่งให้ไหมพ่ะย่ะค่ะ” องค์หญิงท่านนี้ในราชวงศ์โฮ่วจิ้นถือว่าเป็นตำนานเลยทีเดียว เขาเองไม่กล้าที่จะสบประมาทและไม่กล้าที่จะเดาความคิดของนางได้
“ลำบากท่านเจ้าเมืองแล้ว” เสียงของมู่หว่านโหรวราวกับสายลมที่พัดมาจากยอดเขาหิมะ
แค่คำพูดเดียว เฮ่อเหลียนเฟิงรับรู้ว่าตนเองจะต้องทำอย่างไร เขายิ้มอย่างสุขภาพ ต้อนรับแขกท่านอื่นต่อ
