เตียงภายในห้องถูกคลุมด้วยชั้นผ้าม่าน มีเสียงครวญคราวออกมาแผ่วเบา
ด้านซ้ายขวาเตียงประกบด้วยผู้อารักขาคนสนิทของลู่เจี้ย สีหน้าพวกเขาเคร่งขรึมแต่ยังคงแสดงความกังวลออก
ชายชราที่ดูอาการของลู่เจี้ยคุกเข่าอยู่ด้านหน้า ประเดี๋ยวขมวดคิ้วมุ่นประเดี๋ยวพยักหน้าถอนหายใจ
“ท่านหมอเทวดา ท่านมีทางรักษาที่ดีหรือไม่” ลู่หวาอดถามไม่ได้
หมอเทวดาส่ายศีรษะถอนหายใจ “ทุกครั้งที่นายน้อยล้มป่วยอาการจะหนักขึ้นกว่าครั้งก่อน วิธีบรรเทาอาการปวดครั้งก่อนก็ไม่ได้ผล เว้นเสียแต่…ว่า…”
เขาหยุดไม่กล้าเอ่ยคำต่อจริงๆ
ที่จริงแล้วเขาไม่พูดพวกผู้อารักขาน่าจะเดาออก ซินแสเคยกล่าวไว้ว่าลู่เจี้ยจะมีอายุไม่ถึงยี่สิบแปด ตอนนี้เหลือเวลาสั้นๆ เพียงสี่ปีเท่านั้น
เมื่อคิดได้ดังนี้ ผู้อารักขาคนสนิทต่างแสดงสีหน้าเศร้าโศก
“เรียกคนเข้ามา” ทันใดนั้นเสียงอันอ่อนแรงของลู่เจี้ยดังจากข้างหลังม่าน
น้ำเสียงโรงแรงเช่นนี้แต่เมื่อดังลอดออกมา ผู้อารักขาทุกคนต่างสะเทือนไปทั้งร่างขานรับสั่งอย่างเคร่งขรึม
“นายน้อย”
เสียงดังพร้อมเพรียงกึกก้องทั่วทั้งห้อง น้ำเสียงเคารพลู่เจี้ยอย่างสุดซึ้ง
“นำตัวเจียงหลีมาอุ่นเตียงให้ข้า”
—–
