ห่างออกไป ลู่จ้านที่ซ่อนอยู่มองมาทางสนามฝึกจากระยะไกล
คนข้างกายเขากล่าวว่า “ใต้เท้า บทเรียนคราวนี้ทรหดกว่าครั้งก่อนมาก”
ใบหน้าเย็นชาราวกับน้ำแข็งของลู่จ้านเปื้อนรอยยิ้มเจือจางแทบมองไม่ออก คนอื่นไม่รู้แต่ในใจเขาชัดเจนดีว่าเป็นความเข้าใจผิดอย่างยิ่งที่เกิดขึ้นเพราะเจียงหลี
ก็ดี ให้พวกเขาฝึกมากกว่าเดิมถือเป็นเรื่องดี ลู่จ้านพูดในใจ
ในขณะเดียวกัน เขาหันไปพูดกับคนข้างกายว่า “อย่างไรเสียพวกเขาก็ขยันขนาดนี้ ถ้าอย่างนั้นตั้งแต่พรุ่งนี้ไปเพิ่มบทเรียนอีกหนึ่งเท่า เจียงหลีเพิ่มเป็นสี่เท่า นอกจากนี้เพิ่มบทเรียนการต่อสู้ด้วย ทุกสิบวันหากทำสำเร็จ ผู้ที่ฝึกภารกิจทุกคนจะได้รับหินวิญญาณสิบก้อนเป็นรางวัล”
คนข้างกายของลู่จ้านเสียวสันหลังวาบ ชื่อเสียงลู่จ้านผู้บ้าบิ่นลึกลับผู้นี้ไม่ได้มาเพราะโชคช่วย
การฝึกฝนที่ทรหดเช่นนี้ แม้กระทั่ง ‘คนเก่า’ ยังยากที่จะรับมือแล้วนับประสาอะไรกับ ‘คนใหม่’ ล่ะ ที่สำคัญพวกเขาพึ่งจะเริ่มฝึกได้ไม่นานแต่ต้องมารับการฝึกต่อสู้เสียแล้ว
อีกอย่าง เจียงหลีผู้นั้นได้กระทำอะไรผิดต่อใต้เท้าลู่จ้านเข้าล่ะ ถึงได้รับ ‘การดูแล’ เป็นพิเศษเช่นนี้ เขาอดสงสัยในใจไม่ได้
…
หุบเขาไม่มีวันหวนกลับอยู่ในส่วนถ้ำเก้าปีศาจของตระกูลลู่ เจียงหลีฝึกอย่างเป็นระเบียบ
ตอนนี้นางแทบไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่น
