ดที่คอผู้ชายเอง พูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวนว่า “พระสวามีของข้าพูดได้ดียิ่ง ยามกลางคืนในฤดูใบไม้ผลิมีค่ามาก พวกเราอย่ามัวเสียเวลาที่ดีไปเลย”ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ก้มหน้าลงมาจูบที่ริมฝีปากนางอื้ออ กลิ่นนี้ ข้าชอบ ลมหายใจที่คุ้นเคย ทำให้เจียงหลีไม่ขัดขืนเขาอีกทั้งสองคนอยู่หลังม่านผ้า บนเตียงหงส์ทอง อารมณ์ชั่ววูบฉุดไม่อยู่ แล้วก็ทำเรื่องน่าอายความฝันนั้นเหมือนจริงมาก ยากที่รู้ว่าจริงหรือปลอมในตอนที่อารมณ์รักแผ่วลง ด้านนอกพระอาทิตย์ขึ้นแล้ว ทำให้ความมืดมิดในห้องบรรทมสลายไป เจียงหลีลืมตาอย่างช้าๆ มองพระสวามีของตนอย่างหื่นกระหายนางอยากเห็นว่าเจ้าชายพระสวามีของตัวเองว่ามีหน้าตาเป็นอย่างไรทันใดนั้น ดวงตาของนางหดลงเต็มไปด้วยความตกใจ ลู่เจี้ย! เป็นลู่เจี้ยได้อย่างไรความตกใจทำให้เจียงหลีตื่นจากฝันในทันที นางลืมตาทั้งสองข้าง ใบหน้าที่เข้ามาในสายตานาง งดงามจนยากที่จะเทียบ แต่ทำให้นางตกใจอีกครั้งลู่เจี้ย!ลู่เจี้ยอีกแล้ว!“ตื่นแล้วหรือ ปล่อยมือได้หรือยัง หรือว่าเจ้าจะฉวยโอกาสลวนลามข้า” ดวงตาที่สว่างไสวลืมขึ้นในทันที ความตกใจในแววตานั้น มากจนเรียกได้ว่าเป็นความตื่นตกใจมาก ทำให้ลู่เจี้ยสงสัยว่านางเป็นอะไรแต่เขาเพียงถอนใจหาย ตอนที่นางตื่นมา ไม่รู้ว่าตัวเองขยับร่างเพียงเบาๆนึกถึงเมื่อครู่นี้ เขาลูบหน้านางเบาๆ ด้วยความหลงใหล ลู่เจี้ยรู้สึกว่าตัวเองผิดปกติได้ยินคำพูดของเขา เจียงหลีปล่อยมือเหมือนกับถูกไฟดูด ทำให
