ตอนที่ใต้เท้าลู่จ้านฝึกฝนหมัดพิฆาตขั้นหก จนถึงระดับที่สามต้องใช้เวลาฝึกนานเท่าไหร่ แล้วก็ได้ทำลายสถิติของผู้อารักขาตระกูลลู่แล้วด้วย”เจียงหลีได้ยินเสียงที่ส่งผ่านมา มองไปยังเซียวเซียวหนึ่งเดือนผ่านไป ถึงแม้ว่าใบหน้าของเขาจะยังอ่อนวัย แต่อารมณ์ของเขาเย็นลงไปมากนางส่ายหัวอย่างจริงใจก็ได้ยินเสียงกัดฟันกรามของเซียวเซียวกล่าวขึ้น “ครึ่งปี”เอ่อ!เจียงหลีนิ่ง กะพริบตาต่อเขา“ดังนั้น เจ้าต้องหน้าหนาเพียงไหน ถึงคิดว่าตัวเองจะสามารถฝึกฝนถึงระดับสามหมัดหนักได้ในหนึ่งเดือน เป็นเพราะว่าหมัดพิฆาตขั้นหกนั้นฝึกง่ายเกินไปหรือ” เซียวเซียวทนไม่ไหวเผลอจนคำรามออกมา หันหลังเดินจากไปด้วยความกริ้วเขายอมรับแล้ว ว่าเขาอิจฉา!เขาอิจฉาในพรสวรรค์ของเจียงหลีแต่ก็ไม่อาจไม่ชื่นชมความพยายามของนาง ที่ต่อยวันละพันหมัด! เขาเองก็ฝึกหมัดพิฆาตขั้นหกเหมือนกัน แต่ต่อยได้เพียงสามร้อยหมัดก็รู้สึกว่ากระดูกจะแตกร้าวแล้ว ไม่สามารถทำต่อไปได้ ดังนั้นจนป่านนี้เขาเพิ่งทำได้เพียงหมัดหนักระดับหนึ่งเท่านั้นเจียงหลีมองเซียวเซียวเดินจากไปด้วยความไร้เดียงสา ไม่รู้ว่าเขาเป็นบ้าอะไรหมัดพิฆาตขั้นหก นางคาดหวังว่าจะสามารถใช้ได้ถึงระดับที่หก ดังนั้นตอนนี้จึงยังไม่พอใจ“เอ๊ะ” ทันใดนั้น เจียงหลีขมวดคิ้วและส่งเสียงออกมา นางปล่อยมือออกก้อนกินก็หล่นลง ขาทั้งคู่ของนางก็อ่อนแรงจนล้มลงไปกองบนพื้นมาอีกแล้ว เจียงหลีม้วนตัวจนเป็นก้อนความเจ็บปวดที่มาจากวิญญา
