นางอดคิดไม่ได้ว่า หากระดับการฝึกฝนของนางทะลุถึงระดับหลิงเจี้ยงหรือแม้แต่ระดับที่สูงขึ้น แล้วค่อยใช้เลี่ยเทียน มันจะฉีกท้องฟ้าจนแหลกลาญได้จริงหรือไม่
ปัง ปัง ปังงง!
ตูม ตูม ตูมม!
พลังวิญญาณที่หมดไป รวบรวมขึ้นใหม่อีกครั้ง เมื่อร่องรอยสุดท้ายของพลังวิญญาณถูกใช้ไป เจียงหลีก็นอนอยู่บนลานต่อสู้ไม่สามารถแม้แต่ลุกยืน
และข้างๆ นาง ไม่มีนางอีกคนแล้ว
“หึ!” เจียงหลีนอนลงบนพื้น และปล่อยลมหายใจออกมา “ชนะแล้ว คราวนี้คงจะไม่โกงของรางวัลอีกนะ” นางอดไม่ได้ที่จะพูดประโยคนี้ออกมา แล้วจับแขนขาที่เจ็บและบวมแล้วลุกขึ้นนั่งบนพื้น
นางในตอนนี้ แม้ว่าจะเป็นคนที่มีสติ แต่ก็ยังมีรอยฟกช้ำรอยฝ่ามือ แม้กระทั่งที่แก้มของนางก็มีรอยเท้า
สภาพดูไม่ได้
เจียงหลีรู้สึกเศร้าเล็กน้อย นางกำหมัดแน่นและหายใจเข้าลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์ ถูกทำร้ายเช่นนี้ด้วยตัวเอง โลกนี้จะมีใครประสบแบบนางอีก
หลังจากปรับการหายใจแล้ว เครื่องหมายที่น่ากลัวเหล่านั้นบนตัวของเจียงหลีก็ค่อยๆ หายไป และกลับสู่รูปแบบเดิมของนาง
‘รางวัล คือ ชำระไขกระดูกหนึ่งครั้ง’
อักษรสีทองปรากฏขึ้นอีกครั้ง และลอยอยู่บนท้องฟ้าสีเทา
ชำระไขกระดูก
ดวงตาของเจียงหลีวาบไหว หัวใจก็เต้นแรงอีกครั้ง นางน้ำตาไหลอยู่ภายในใจ ในที่สุด เสี่ยวหมีเจี้ยจื่อก็ไม่โกงนางแล้ว ในที่สุดก็ให้รางวัลที่จำเป็นแก่นาง
