“ไม่จำเป็น!” ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงที่เย็นชาดังขึ้น
หืม?!
สายตาของเลี่ยเทียนซื่อ กวาดมองไปทางลู่เจี้ยที่อยู่นอกวงกลม เห็นเขาสวมเสื้อคลุมสีม่วง มีเกียรติและหรูหรา รูปลักษณ์ที่งดงามของเขา ทำให้ความสงสัยปรากฏในสายตาของเลี่ยเทียนซื่อ
มันรู้สึกว่า เมื่อนานมาแล้วเคยพบเห็นบุคคลอื่น ที่มีรูปร่างหน้าตาและสง่างามเช่นนี้มาก่อน
แต่เขาจำไม่ได้ว่าเคยเห็นที่ไหนและเมื่อไหร่
“แล้วเจ้าเป็นใคร” เลี่ยเทียนซื่อถาม
รอบตัวของมัน แสงสีทองของเนตรญาณ ได้จางลงแล้ว รอยแตกที่เป็นเส้นๆ ก็เริ่มปรากฏขึ้น
ลู่เจี้ยไม่สนใจมัน เขายกมือขึ้น จากวงแหวนบนนิ้วของเขา มีสว่างจ้าลอยออกมา แล้วลอยไปอยู่ตรงหน้าของเจียงหลี แสงจางหายไป หินวิญญาณสีดำก็ถูกเปิดเผยอยู่ตรงหน้า
พลังวิญญาณในหินวิญญาณเหล่านั้น ถูกเจียงหลีดูดเข้าไปในร่างกายของนางโดยอัตโนมัติหลังจากการเปลี่ยนแปลง มันถูกดึงออกไปโดยเนตรญาณ
เจียงหลี! ตื่น! เจียงหลี! ตื่น!
พลังจิตของลู่เจี้ย พุ่งเข้าสู่ส่วนลึกของจิตวิญญาณของนาง ทำให้นางที่เป็นลมไปแล้วนั้น ถูกกระตุ้นให้ตื่นขึ้น
จำไว้ ตราบใดที่เจ้าไม่ยอมแพ้และอดทนกับมัน เจ้าก็จะประสบความสำเร็จ เสียงของลู่เจี้ยดูเหมือนอยู่ไกลและใกล้ กำลังคุยกับเจียงหลี
ท่ามกลางความสับสน นางรู้สึกราวกับว่านางตายมาแล้วหลายพันครั้ง ในความสับสนวุ่นวายมีเสียงเรียกตัวเองอยู่ตลอดเวลา
เจ้าคือใคร
ใครกำลังเรียกข้า
