เจียงหลีกำลังงุนงง ในดวงตาของเขา มีเพียงริมฝีปากสีแดงที่มีกลิ่นหอม เหมือนดั่งชาดในทะเล ราวกับว่าเป็นผลไม้ในช่วงกลางฤดูร้อน นางต้องการที่จะเอนกายลงแล้วกัดกินหนึ่งคำ
นางคิดอย่างนั้นแล้วก็กระทำเช่นนั้นเหมือนกัน
เหอะๆ บางทีมันควรจะพูดว่า ในช่วงเวลานั้น ร่างกายของนางตอบสนองตามธรรมชาติ และได้ครอบงำสมองของนาง
ใบหน้าเล็กๆ ที่เข้ามาใกล้อย่างกะทันหัน ทำให้หัวใจของลู่เจี้ยตกตะลึงยืดตัวขึ้น และถอยหลังหนึ่งก้าว
ลมหายใจฉ่ำเย็นไหลผ่านใบหน้าของนางราวกับกระแสน้ำ ทำให้เจียงหลีมีสติอีกครั้ง บ้าไปแล้ว! นี่ข้าถูกครอบงำแล้วหรือไร! เจียงหลีรู้สึกอารมณ์เสียมาก และการกระทำของนางเมื่อครู่ ทำให้นางรู้สึกขายหน้าต่อหน้าลู่เจี้ย
อารมณ์ความรู้สึกนี้ ยิ่งทำให้นางไม่ได้สนใจการเปลี่ยนแปลงที่แปลกประหลาดนั้น
เมื่อนางต้องการเข้าใกล้ลู่เจี้ย ลมหายใจที่รั่วไหลออกมาจากลู่เจี้ย ส่งผลให้เสี่ยวหมีเจี้ยจื่อวูบไหวอยู่ครู่หนึ่ง
“เหอะๆ เป็นไปโดยสัญชาตญาณน่ะ” เพราะโดนลู่เจี้ยชายตามองด้วยท่าทางคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มทำให้ใจนางตื่นตระหนกไปหมด เจียงหลีละสายตาออกอย่างไม่เป็นธรรมชาตินัก
นางในตอนนี้เหมือนคนจะทำการอนาจารผู้อื่นแต่กลับถูกจับได้ก่อน
อับอาย! น่าอับอายจริงๆ
“เตรียมตัวเถอะ” เมื่อเห็นความลำบากใจของนาง ลู่เจี้ยก็ยังคงมีท่าทียิ้มๆ เช่นเดิม แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องนี้อีก
