ลู่เจี้ยนั่งตัวตรงและพูดกับเจียงหลีอย่างเคร่งขรึม “เจียงหลีจงปลดปล่อยความสามารถทางเนตรญาณของเจ้าออกมา”
เจียงหลีไม่รอช้า และปลดปล่อยพลังเนตรญาณเก้าดวงทั้งหมดออกมาทันที
ภายใต้แสงสีทองพราว วงแหวนเก้าวงที่มีลวดลายลึกลับ ได้โอบล้อมเจียงหลีไว้ ภายใต้ภาพที่งดงามเช่นนี้ ในมุมที่ซ่อนเร้นที่สุดเนตรญาณสีเทาอ่อนและโปร่งใสนั้นไม่สะดุดตาเลย
ดูเหมือนว่ามันจะรู้สึกได้ถึงลมปราณของเนตรญาณเก้าดวง เดิมทีลูกเก็บวิญญาณที่เงียบสงบก็ขยับในทันที
แกร็ก!
แกร็กก!
จู่ๆ เสียงเปิดเครื่องโลหะก็ดังขึ้นในห้อง
ลูกเก็บวิญญาณที่ปิดผนึกนั้น ตื่นและเปิดออกจากด้านนอกทีละชั้นเหมือนดอกบัว ทันใดนั้นลายดอกไม้ที่ลึกลับเหล่านั้นก็ขยายใหญ่ขึ้นลอยขึ้นไปในอากาศ และวนเป็นลูกทรงกลม แสงสีทองและสีเงินสว่างวาบ ออกมาจากลวดลายเหล่านั้น ได้ล้อมรอบเจียงหลีและลูกเก็บวิญาณเอาไว้
เจียงหลีเฝ้าดูภาพนี้ด้วยความประหลาดใจ และในไม่ช้า นางก็ถูกดึงดูดโดยสิ่งต่างๆ ในลูกเก็บวิญญาณอีกครั้ง
ลูกเก็บวิญญาณที่เปิดออก เหมือนดอกบัวสีทอง เบ่งบานเป็นชั้นๆ และมีเงาที่ไร้รูปร่างขนาดใหญ่ลอยออกจากข้างใน มันเป็นเพียงเงาร่างอย่างเดียว และลมหายใจที่รั่วไหลออกมานั้น ทรงพลังมากจนทำให้ตัวสั่น
ดูราวกับว่า โลกนี้ไม่สามารถกักขังมันไว้ได้!
ความดุร้ายที่ไม่ถูกจำกัดแบบนั้น มันชวนน่าสะพรึงกลัวยิ่ง เพียงแค่มันกระทืบเท้าทั้งภูเขาและแม่น้ำจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ดวงดาวก็ดับสูญ
