มุมริมฝีปากของลู่เจี้ยยกขึ้นเบาๆ ราวกับว่าไม่สนใจที่ลู่จ้านพูดว่าเจียงหลีมีความหิวโหยมาก เพียงบ่นว่า “แตกต่างจากผู้อื่นจริงๆ”
เขาพูดคำเหล่านี้โดยไม่อาจจับต้นชนปลายได้เลย แม้ว่าลู่จ้านจะฟังอยู่ก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่พูดนั้นเป็นสิ่งที่เขาเข้าใจในสิ่งที่ตนสื่อสารหรือไม่
แต่เขาก็ตอบกลับไปแค่ว่า “อืม ความสามารถนั้นน่าทึ่งจริงๆ”
เรื่องราวเนตรญาณเก้าดวงของเจียงหลี ยังคงเป็นความลับ
ในจวนตระกูลลู่นอกเหนือจากลู่เจี้ยและลู่จ้าน ก็มีเพียงหม่าหยวนจย่าเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ แน่นอนว่าสาเหตุที่หม่าหยวนจย่ารู้ นั้นเป็นเหตุสุดวิสัย
ลู่เจี้ยโบกมือ สาวใช้ทั้งสองก็ถอยห่างออกไป ปล่อยให้เขาและลู่จ้านอยู่ในห้องเพียงคน
“บอกเล่าเรื่องของนางมาว่าเกิดอะไรขึ้นในสองสามวันที่ผ่าน” ลู่เจี้ยพูดด้วยน้ำเสียงเบาๆ
ลู่จ้านไม่ได้ปกปิดอะไร เขาเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกี่ยวกับเจียงหลี เขารู้ว่านายน้อยของเขาฉลาดดั่งปีศาจ แม้ว่าเขาจะไม่สามารถฝึกฝนกำลังแต่เขาสามารถรู้ทุกเรื่องราวในปฐพีนี้
“ช่างเจ้าเล่ห์นัก” หลังจากฟังรายงานของลู่จ้านแล้ว ลู่เจี้ยก็พูดเบาๆ ในดวงตาที่วาววับและไม่ชัดเจนของเขาไม่อาจมองเห็นความสุขและความโกรธที่แท้จริงของเขาได้ มีเพียงสัมผัสของความเกียจคร้าน
