“อ้าก ข้าเจ็บจะตายอยู่แล้ว”
คนที่ทนไม่ไหวก็เริ่มส่งเสียงกรีดร้อง นอกจากนี้ยังมีเสียงตะโกนจากผู้คนอย่างต่อเนื่องว่า ถ้าหากต้องการจะล้มเลิก
และแล้วในขณะนี้ก็มีร่างเพรียวบางลอยผ่านพวกเขาไปอย่างใจเย็น…
ไป…ไป
ผู้คนที่นอนอยู่บนพื้น ต่างมองไปที่ร่างนั้นด้วยความตกตะลึง
นางดูผ่อนคลายและเป็นอิสระมากเหมือนเดินอยู่สวนดอกไม้ในบ้านของตนเอง
แม่เจ้า! นี่มันอยู่ในสนามฝึกด้วยกันกับพวกเขาจริงๆ หรือ ให้ตายเถอะ ขบวนฝึกนี้ คงจะไม่เลือกคนที่จะโจมตีหรอกมั้ง พวกเขาถูกทารุณกรรมเหมือนอย่างสุนัข แต่นางกลับไม่เป็นอะไรเลย
ผิดปกติ!
ผิดปกติเกินไป
ในขณะนี้ ผู้คนภายนอกและภายในขบวน ตราบเท่าที่พวกเขายังตื่นอยู่ต่างก็จะมุ่งความสนใจไปที่เจียงหลี
มันน่าแปลกใจมาก มันน่าตกใจมาก
ในบรรดาคนที่ตีกลอง บางคนถึงกับลืมตีกลองเพราะตกใจจนเกินไปและเพราะลืมตีกลองจึงทำให้เกิดความวุ่นวายในขบวน
เจียงหลีมองไปข้างหน้าอย่างมั่นคงเดินตรงออกจากสนามขบวนรบทุบพันครั้งฝึกร้อยครา ยืนตรงอยู่ตรงหน้าลู่จ้านและยิ้มให้เขา “ข้าไม่ได้ทำผิดกฎใช่ไหม”
“…” ลู่จ้านพูดไม่ออก
