เซียวเซียวรู้สึกขมขื่นในใจ
เดิมทีเขารับการฝึกฝนและได้รับการคัดเลือกจากขบวนรบทุบพันครั้งฝึกร้อยครามาอย่างดี เพียงเขากัดฟันสู้แล้วพุ่งเข้าไป และเป็นคนแรกที่เดินออกมาสนามรบ ก็จะสามารถเข้าเป็นรายชื่อสายลับของตระกูลลู่ แต่ว่า ไม่นานหลังจากที่เริ่มต้น เขาก็ถูกเจียงหลีจับและลากไป ผลของการเดินเร็วนี้และ ขบวนทุบพันครั้งฝึกร้อยคราที่เกิดขึ้นกับเขาซ้ำเติมและส่งผลทำให้เขาอาเจียนเป็นเลือด
ใครจะรู้ว่านี่ยังไม่ใช่ตอนจบ
เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของเขา เจียงหลีเตะเขาบินปลิว และลากเขาไปกับพื้นเป็นระยะทางที่ไกล ก่อนที่จะหยุดอยู่นอกสนาม เซียวเซียวใช้มือจับจุดที่เจียงหลีเตะเขา และเมื่ออ้าปากก็พ่นเลือดออกมา
เขาเงยหน้าขึ้นใบหน้าของเขาซีด เหงื่อเย็นก็ออกมาด้วย แล้วจ้องมองที่เจียงหลี
หลังจากที่เจียงหลีกระทำทั้งหมดนี้แล้ว เลือดก็ไหลออกจากมุมปาก เมื่อครู่นี้นางไม่ได้รู้สึกดีไปกว่าเซียวเซียว แน่นอนว่าขบวนรบทุบพันครั้งฝึกร้อยครานี้ส่งผลอย่างชัดเจนต่อร่างกาย
“ขออภัย เดิมทีข้าอยากจะโยนเจ้าออกไป แต่ข้าเป็นเพียงหญิงสาว กำลังของมือมีไม่มากเท่ากำลังเท้า ดังนั้นโปรดให้อภัยกับข้าด้วย” ประโยคนี้เจียงหลีกล่าวอย่างไม่จริงใจมากนัก
“…” เซียวเซียวจะพูดอะไรได้เล่า ได้แต่โทษชะตาชีวิตตัวเองว่าทุกข์ระทม ทำไมถึงต้องมาพัวพันกับแม่เสือสาวตัวนี้ด้วย
