“อย่าบอกเด็กนั่นนั้นเรื่องเดิมพันนี้ เพราะนี่เป็นการตัดสินใจของข้าเอง และไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับนาง” เซียวเซียวกระซิบกับพวกทั้งหก
ทั้งหกคนมองดูเขาด้วยสายตาที่สับสน ต่างพยักหน้าเงียบๆ
ทุกคนที่ไม่ถอนตัวเดินเข้าสู่ขบวนด้วยกัน ทันทีที่ลู่จ้านที่อยู่ไกลออกไปยกมือขึ้น บรรดาชายฉกรรจ์ที่เป็นมือกลองต่างก็ยกไม้ตีกลองขึ้นมา เมื่อมือของลู่จ้านฟันฉับลงเหมือนดาบ ระหว่างสวรรค์และพิภพ มีเสียงกลองดังกระหึ่ม
ตูม!
ตูม!
ตูม ตูม!
เสียงกลองในตอนแรกนั้นไม่มีอะไรพิเศษ เจียงหลียืนอยู่ในสนามประลองและดูกลองยักษ์ที่ถูกตี ทันใดนั้นหัวใจของนางก็บีบตัวอย่างรุนแรง ขณะเดียวกัน หลังของนาง ดูเหมือนจะถูกกระแทกอย่างแรง ทำให้นางคุกเข่าลงข้างหนึ่งและล้มลงกับพื้น
นี่มัน! ความตกใจสะท้อนออกมาจากดวงตาของเจียงหลี
ตูม ตูม ตูม ตูม!!!
เสียงกลองรัวเร็วขึ้นและแรงขึ้น
ยิ่งไปกว่านั้น กลองทุกจังหวะ ดูเหมือนจะตีลงบนตัวนาง ขบวนทุบพันครั้งฝึกร้อยครา ทุบพันครา ซ้อมร้อยครั้ง ทันใดนั้นเจียงหลีก็เข้าใจถึงความหมายที่แท้จริงของมัน
นางในตอนนี้ เปรียบเสมือนแร่เหล็กหนึ่งแผ่นและเสียงของกลองก็เหมือนค้อนสำหรับหลอมเหล็กทุบตีแผ่นแร่เหล็กนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับจะทำให้สิ่งสกปรกในแร่เหล็กหลุดออกไป
นี่คือการฝึกซ้อมทางกาย! เจียงหลีคร้ามในใจ
