“จากทางเข้ามาถึงที่นี่ เป็นเพียงความไม่ราบรื่นเล็กน้อย ถ้าบังเอิญพบคู่ต่อสู้เข้าแล้วสามารถบังคับให้สละสิทธิ์ก็จะเพิ่มโอกาสชนะให้ตัวเองมากขึ้น แต่ทว่าพวกเด็กหนุ่มรู้ดีว่านี่ถึงจะเป็นการทดสอบที่แท้จริง การจะเป็นผู้มีพรสวรรค์ขั้นสูงจำเป็นต้องผ่านด่านขบวนทุบพันครั้งฝึกร้อยคราก่อน นี่เป็นคำพูดของลู่จ้าน เมื่อเสียงกลองเหล่านี้ดังขึ้น เสียงกลองก็จะทุบเข้ากระดูกและผิวหนังนับร้อยนับพันครั้ง จนกว่าจะมีคนสามารถเดินออกมาเข้าเส้นชัยหรือจนกระทั่งทั้งสนามเหลือเพียงคนเดียวถึงจะหยุดตี ความเจ็บปวดที่ได้รับยากที่จะบรรยาย เจ้าบอกว่าเจ้าจะช่วยให้ข้าได้ที่หนึ่ง วันนี้เจ้าควรจะช่วยข้าอย่างไร” เซียวเซียวกล่าวจบก็ได้ยิ้มเยาะเย้ยออกมา
เหมือนกับว่ากำลังหัวเราะเจียงหลี
เจียงหลีไม่มองรอยยิ้มของเขา นางมองไปยังคนที่มาที่นี่อย่างไม่ขาดสาย เมื่อเทียบกับตอนที่เข้ามา ที่มีเพียงไม่กี่คน แต่ว่า หลังจากที่มาถึงที่นี่ สีหน้าของทุกคนก็แปรเปลี่ยนไป ในแววตาแฝงไปด้วยความกลัว และท้อถอย
ดูแล้วขบวนทุบพันครั้งฝึกร้อยครามีชื่อเสียงไม่น้อย เจียงหลีคิดในใจ
เมื่อคนมาครบ ลู่จ้านยืนอยู่หน้าทางออก เสียงของเขาราวกับเสียงฟ้าผ่า “ผู้กล้า ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว คนขี้ขลาดก้าวถอยหลังไปห้าก้าว”
