ผู้อารักขาที่อยู่ข้างเจียงหลี มองนางด้วยความรู้สึกเป็นกังวล แต่ไม่กล้าส่งเสียงรบกวน
ลู่เจี้ยก็จ้องมองนางตาไม่กะพริบ มองเห็นสีหน้าที่ซีดเซียวของนาง อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเย็นวาบ
ทันใดนั้น มีแสงสีทองออกมาจากตัวของเจียงหลี แสงจากบนลงล่าง ล้อมรอบตัวนางราวกับสิ่งที่ปรากฏตรงนี้เป็นภาพลวงตา หลอมรวมกลายเป็นลวดลายที่สวยงาม วิจิตรยิ่งนัก
“หนึ่ง สอง สาม สี่…” ผู้อารักขานับด้วยเสียงทุ้ม
แสงสีทองยังแผ่ออก ส่องสว่างจากตัวนางไม่หยุด รอบตัวนางกลายเป็นวงแหวนที่สดใสงดงาม เจียงหลีที่โดนห่อหุ้มด้วยแสงสีทอง ผิวนางเป็นประกายแวววับดั่งหยกล้ำค่า ใบหน้าที่อ่อนเยาว์ สวยงามไม่มีใครทัดเทียม ระหว่างคิ้วมีพลังที่ยากจะเปรียบเปรย นี่คือพรสวรรค์ ที่แตกต่างจากคนธรรมดา
ดวงตาทั้งคู่ที่ดูเกียจคร้านของลู่เจี้ย ค่อยๆ พินิจอย่างตั้งใจ ถึงขั้นนั่งตัวตรงขึ้นมา มองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอย่างใจจดใจจ่อ
“หก เจ็ด แปด”
“เก้า!”
ผู้อารักขากลั้นหายใจ เบิกตาโต ปิดริมฝีปากแน่น ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็นตรงหน้า เขาคิดว่าตัวเองนับเลขผิดแน่ๆ
ลู่เจี้ยลุกยืนพรวด มองไปที่หญิงสาวที่โอบล้อมด้วยวงแหวนสีทองด้วยความตกใจ
แต่ว่า สิ่งที่ล้อมรอบตัวเจียงหลี คือวงแหวนเก้าวงอย่างแท้จริง!
“เก้าเนตรญาณ!”
ผู้อารักขาตกตะลึง ดวงตาของลู่เจี้ยก็เป็นประกายแพรวพราว
