“อย่าบอกนะว่า นายน้อยเย่ว์คนนี้กินอยู่ในถ้วยแต่ตามองในหม้อ ทำให้ทาสหญิงของตระกูลลู่เป็นต้องแค้นเคืองใจ ถึงได้โกรธว่าที่สามีเช่นนี้”
“หึๆ ที่น่าสนใจกว่าคือ คู่หมั้นหมายของนายน้อยเย่ว์เป็นเพียงทาสหญิง และเขาเป็นถึงเทียนเจียวในเมืองซูหนานของพวกเรา แต่กลับถูกนางทิ้งเสียเอง”
“ฮ่าๆๆๆ”
“ไม่เลวๆ ผู้ชายถูกภรรยาที่ยังไม่ได้แต่งงานด้วยขอถอนหมั้นก็น่าอัปยศอดสูพออยู่แล้ว นึกไม่ถึงเลยว่า คู่หมั้นคนนี้ยังเป็นแค่ข้าทาสอีก”
“ข่าวนี้มาจากตระกูลลู่ คงมิเป็นเท็จอย่างแน่แท้ ตระกูลเย่ว์นี้ก็เป็นสุนัขรับใช้ดีๆ นี่เอง หวังจะไต่เต้าเทียบเคียงตระกูลลู่ ถึงขนาดกล้าเอาบุตรผู้เป็นหน้าเป็นตาของตระกูลตัวเองไปขอแต่งงานกับทาสของตระกูลลู่เชียว ผลสุดท้าย ก็ถูกนางรังเกียจเสียเอง”
“ฮ่าๆๆ หากข้าคือเย่ว์หนานซี ข้าเกรงว่าหลังจากนี้จะไม่มีหน้าไปพบใครได้อีกแล้ว”
“เหตุใดจึงมีแต่เพียงเย่ว์หนานซีเล่า หลังจากนี้ คนของตระกูลเย่ว์จะเดินในเมืองซูหนานก็ล้วนไร้ซึ่งสง่าราศีแล้วด้วย”
“บันเทิง บันเทิง เป็นเรื่องที่น่าบันเทิงเสียจริง”
“ข้ากลับอยากรู้จักเจียงหลีที่กล้าถอนการหมั้นหมายของตระกูลเย่ว์คนนี้เสียหน่อย ทาสหญิงคนหนึ่งได้แต่งงานกับลูกชายคนโตของตระกูลเย่ว์ ก็สามารถหลุดพ้นจากสถานะทาสได้ ทว่าการแต่งงานเช่นนี้ นางกลับถอนหมั้นโดยไม่เสียดายแม้แต่น้อย ช่างใจเด็ดยิ่งนัก”
“ใช่ๆๆ ข้านับถือทาสหญิงที่องอาจหาญกล้าคนนี้เสียแล้วสิ”
“…”
