ดวงตาของเย่ว์หนานซีประกายแวววูบไหวด้วยความเอือมระอา ตะโกนหยุดสองแม่ลูกข้างหน้า
แน่นอนอย่างมิต้องสงสัย ชื่อที่เขาตะโกนเรียกออกจากริมฝีปากคือชื่อของหญิงสาวโฉมสะคราญผู้นั้น
“อวี๋เอ๋อร์ พวกเรากลับกันเถอะ คงมิต้องพูดถึงหรอกกระมังว่านางอาจจะเป็นเพียงแค่ทาสผู้ต่ำต้อยคนหนึ่ง หรือต่อให้นางไม่ได้เป็น ยังไงเสียดูท่าแล้วนางคงช่วยอะไรข้าไม่ได้”
เจียงอวี๋เอ่ยตอบในท่าทีเรียบนิ่ง “ท่านพี่หนานซี อย่ากล่าวเช่นนี้เลย ท่านกับน้องหญิงอาหลียังไงเสียก็เคยมีวาสนาร่วมกันมาตั้งครั้งหนึ่ง อีกอย่างตอนตระกูลเจียงของข้ากำลังเดือดร้อน ตระกูลเย่ว์มิเพียงหยิบยื่นน้ำใจช่วยเหลือ แต่ยังช่วยจัดการเรื่องให้หลังจากท่านป้าใหญ่ตายแล้ว ทั้งจัดพิธีศพให้ท่านป้าเรียบร้อยเป็นอย่างดี นี่เป็นบุญคุณอันใหญ่หลวงที่ตระกูลเจียงได้ติดค้างตระกูลเย่ว์เอาไว้ น้องหญิงอาหลีต้องทำหน้าที่ตอบแทนคุณนับว่าเป็นสิ่งที่สมควรแล้ว”
“ข้าต้องการให้เจ้าตอบแทนข้าเพียงผู้เดียวก็พอ” เย่ว์หนานซีขยับกายเข้ามาใกล้ชิดเจียงอวี๋ ฉวยมือน้อยนุ่มนิ่มราวกับไร้กระดูกขึ้นมาลูบเบาๆ ในอุ้งมือของตนอย่างมิต้องสงสัยแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมฉายแววลึกซึ่งอย่างปิดไม่มิดเลยสักนิด
