ช่างเป็นคนที่งดงามเหลือเกิน! เจียงหลีคิดในใจอย่างตะลึง
หยดน้ำที่ไหลผ่านตามเส้นผมเข้าไปในดวงตา แต่นางก็ไม่อยากกะพริบตาเลยสักนิด
เดิมทีเป็นสถานที่คิดว่าไม่มีคน แต่กลับมีคนมาก่อนหน้าแถมนั่งดูอย่างเงียบๆ…ไม่สิ นี่มันแอบดูนางอาบน้ำต่างหาก
ทั้งๆ ที่เจียงหลีควรจะรู้สึกโกรธ แต่นางกลับถูกดวงตาคู่นั้นต้องมนต์สะกดไว้ ความรู้สึกโกรธหายไปในชั่วพริบตาเดียว
ทำไมมีที่คนงดงามได้ถึงเพียงนี้ เจียงหลีอดถอนหายใจไม่ได้
ใบหน้าที่สร้างด้วยฝีมือเหนือธรรมชาตินั้น สมบูรณ์แบบจนหาจุดบกพร่องไม่ได้เลย ทุกคำอธิบายที่กล่าวถึงความสวยงาม ล้วนไม่สามารถอธิบายออกถึงความสวยงามของใบหน้านี้
“บังอาจ!” เสียงตะโกนที่ดังออกมา ทำให้เจียงหลีตื่นจากภวังค์
ผู้ออกเสียงคือบุรุษที่นำนางมาแล้วก็จับนางโยนลงในสระ อาจเป็นเพราะว่าสายตาของนางที่ตรงไปตรงมาจนเกินไปจึงทำให้เขารู้สึกโกรธ
“เจียงหลีคือธิดาของอดีตหัวหน้าผู้ตรวจการแผ่นดินเจียงหลินเฟิง มีพี่ชายแท้ๆ นามว่าเจียงเฮ่า มารดาไม่ทราบสถานะที่แท้จริง แต่นางกลับสามารถปกป้องสตรีทั้งตระกูลเจียงรอดพ้นจากการโดนประหาร ข้าแปลกใจยิ่งนักว่าแม่เจ้าทำได้อย่างไร” เสียงที่กล่าวออกมาจากเบื้องหลังผ้าขาวบาง คล้ายเสียงน้ำที่หยดใส่หิน ช่างเสนาะหูอย่างยิ่ง มิหนำซ้ำยังชวนให้น่าหลงใหลอีกต่างหาก
