ลู่เจี้ยที่โดนดึงลงน้ำก็ประหลาดใจเช่นกัน ทาสคนนี้จะกล้าเกินไปแล้ว
“อย่าขยับ” เจียงหลีปรากฏตัวข้างหลังลู่เจี้ย พลันยื่นมือออกบีบคอไว้ แถมยังจับลูกกระเดือกเขาไว้ด้วย ไม่ได้ลงแรงอะไรมาก “ถ้าขยับ อย่าหาว่าข้าไม่เตือน ข้าไม่อยากทำลายดอกไม้งามแบบเจ้า”
ดอกไม้งาม!
ลู่เจี้ยไม่ขยับตัว แต่การกระทำของเจียงหลีทำให้เขาตัวสั่นเล็กน้อย รัศมีอันตรายแผ่ออกมาจากตัวเขา ดูเหมือนว่าเมื่อกี้เขาโดนเด็กอายุแค่สิบสองปีลวนลามเสียแล้ว
ทันใดนั้น มือที่บีบคอลู่เจี้ยอยู่ปล่อยโดยที่นางไม่สามารถควบคุมได้ ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความตกใจ
ปัง!
ชั่วพริบตาเดียว ร่างของเจียงหลีปลิวกระแทกเข้าผนังสระน้ำอย่างรุนแรง
พรวด แรงกระแทกทำให้เจียงหลีเลือดพุ่งออกจากปาก
แต่ลู่เจี้ย…
ยังคงหันหลังให้นาง ถึงแม้ว่าจะเปียกโชกไปทั้งตัว แต่ความสง่างามก็ยังไร้ที่ติ เขาเดินออกจากสระน้ำอย่างช้าๆ ไม่แม้แต่จะเหลียวมองนาง เสียงที่แผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยินเอ่ยขึ้นว่า “ฆ่าทิ้งเสีย”
