พอมีคนเริ่มนำ ฝูงชนยิ่งบ้าคลั่งขึ้นทวีคูณ พวกเขาต่างหลงใหลในรูปงามของลู่เจี้ย ไม่เพียงแต่จะไม่ยอมละจากไป ต่างประชิดตัวมาใกล้เขามากยิ่งขึ้น ผลหมากรากไม้ และพวงมาลัยต่างถูกโยนไปยังรถม้า
“บังอาจ พวกเจ้ารีบออกไปให้พ้น หากนับถึงสามแล้วยังไม่ละไป จะถูกฆ่าทิ้งอย่างไม่ปรานี”
ความเงียบของลู่เจี้ยทำให้เหล่าอารักขารู้ว่าเขาโกรธมากเพียงไหน พวกเขาเอ่ยวาจาที่ดุร้ายขณะยืนอยู่ตรงหน้าลู่เจี้ยเพื่อปิดกั้นสายตาที่คอยสอดส่องพวกนั้นไว้ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาประเมินเสน่ห์ของลู่เจี้ยต่ำเกินไป ฝูงชนไม่สนใจคำพูดของพวกเขาสักนิด
“สาม”
เมื่อมีเสียงตะโกนครั้งสุดท้ายดังขึ้น หญิงสาวที่เข้าใกล้ลู่เจี้ยถูกเฉือนเอวต่อหน้าธารกำนัล ยามนี้ฝูงชนสงบลงต่างทยอยถอยออกไปด้วยความหวาดกลัว
“กลับเรือน” ลู่เจี้ยออกคำสั่งเบาๆ ไม่มีความยินดียินร้ายปรากฏบนใบหน้าที่เย็นชาไร้เยื่อใย
ขณะนั้นเองมีคนจากด้านหลังรีบเข้ามารายงานว่า “นายน้อย ทาสนางนั้นหมดสติไปแล้ว”
ลู่เจี้ยขมวดคิ้วนิ่วหน้า ส่งผลให้หญิงสาวมากมายนับไม่ถ้วนที่อยู่ไกลออกไปอยากจะกระโจนตัวเข้ามาช่วยให้เขาอารมณ์ดีขึ้น
“จะเป็นหรือจะตายล้วนขึ้นอยู่กับชะตาฟ้าลิขิต”
ลู่เจี้ยพูดทิ้งทวนอย่างเยือกเย็นก่อนจะเข้าไปในรถม้าที่คนใช้ทำความสะอาดแล้ว และจากไป…
