บทที่ 547 เศษเสี้ยวแห่งความหวัง
-จะเป็นอะไรได้อีกล่ะ-
หยุนอ่าวสบถขึ้นมาในใจ
“ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าไอ้เลวระยำนั่นต้องถูกสัตว์ปีศาจกลืนกินจนแห้งผาก จะดีกว่านี้หากไม่เหลือขี้เถ้าของมันเอาไว้ให้รกโลก”
เฉินเฉียงพยักหน้ารับ “ที่ท่านพูดมามันก็ถูกต้องอยู่ ไอ้ผู้คุมหอหวังนั่นไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้าแล้วล่ะ เพราะร่างของมันถูกกัดกินโดยสัตว์ปีศาจนับสิบตน”
“แต่สิ่งที่ทำให้ข้าต้องประหลาดใจก็เพราะ สัตว์ปีศาจที่กัดกินมันผู้นั้นมันอยู่ดีจนแม้แต่ข้าก็ยังนึกหมั่นไส้”
“ตามที่ท่านได้บอกข้าไว้ก่อนหน้านี้ ท่านบอกว่าหลังจากพิษเข้าไปในร่างแล้ว พิษควรจะแพร่ไปทั่วร่างอย่างรวดเร็วไม่ใช่รึ แล้วทำไมไอ้พวกสัตว์ปีศาจพวกนั้นมันไม่เป็นอะไรเลยล่ะ”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงที่ได้มองไปที่หยุนอ่าว
หยุนอ่าวที่ได้ยินก็หันไปมองเฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ผอ.จ้งเช่นกัน
“ท่านผอ. ท่านหมายความว่า…..”
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา หยุนอ่าวก็รีบก้มหน้าคิดในทันที
อย่างที่เฉินเฉียงคาดไว้ เพียงแค่ร่องรอยเล็กน้อยก็เพียงพอที่จะจุดประกายความคิดให้หยุนอ่าวผู้นี้