นี่จึงทำให้ฮั่นจุยทำได้เพียงรอคอยผู้คุมหอหวังโจมตีอยู่อย่างนี้
แต่เป็นตอนนี้เองที่ฮั่นจุยเปลี่ยนท่าที เขาไม่อาจยอมรับสภาพของตนในตอนนี้ได้จึงได้คำรามลั่นออกมาอย่างเดือดดาล “พวกแกตายไปหมดแล้วรึไงวะ รีบฆ่ามันสิโว้ย”
เมื่อได้ยินเสียงคำรามลั่นของฮั่นจุย เหล่าผู้อาวุโสของวิหารศักดิ์สิทธิ์ แม้จะไม่อยากจะลงมือ แต่ก็ทำได้เพียงโจมตีใส่ผู้คุมหอหวังโดยใช้ชีวิตของตนเองเป็นเดิมพัน
หลังจากโจมตีไปอีกร้อยกว่าครั้ง เฉินเฉียงก็รับรู้ได้ว่าท่าทางของฮั่นจุยนั้นเริ่มกระวนกระวายขึ้นมา
เรื่องนี้สามารถเข้าใจได้อย่างไม่ยากเย็น
ที่พวกเขาทั้งสองประลองกันอยู่ตอนนี้ไม่ใช่ความแข็งแกร่งในการต่อสู้ แต่เป็นพลังจากโลกใบเล็ก หรือก็คือการประชันปริมาณของพลังฟ้าดินภายในร่าง
ใครที่มีพลังฟ้าดินมากกว่าย่อมสามารถเหลือรอดต่อไปได้
หากเป็นในเรื่องพลังฟ้าดิน ฮั่นจุยที่ใช้เวลาส่วนมากและมุ่งเน้นไปที่การบ่มเพาะเคล็ดวิชาหุ่นเชิดโลหิตย่อมเสียเปรียบ
เมื่อเทียบกับเฉินเฉียงที่ฝึกฝนเคล็ดวิชาภาพวาดแห่งห้วงมหาสมุทรแล้ว เขานั้นย่อมเหนือกว่ามากมายนัก
และนี่ทำให้พลังจิตของฮั่นจุยแทบจะเหือดแห้งหลังจากถูกโจมตีไปอีกเกือบสองพันครั้ง
