หากเลือดของสัตว์ปีศาจจะไม่มีผลต่อพิษจากศพ แล้วถ้าเป็นพิษตรงๆล่ะ
พอนึกมาถึงเรื่องนี้ เฉินเฉียงก็อดที่จะนึกไม่ได้ว่าศพพิษเหล่านี้ ก่อนหน้านี้ทำไมถึงได้กลายเป็นศพตั้งต้นพิษได้กัน
หลังจากครุ่นคิดจนต้องนึกรำคาญตนเอง เฉินเฉียงก็ได้ตัดสินใจยกดาบดั้นเมฆหั่นร่างของสัตว์ปีศาจทุกตัวที่ได้กลืนกินร่างของผู้คุมหอหวังไปจนหมดสิ้น
เฉินเฉียงที่ยังรู้สึกไม่สาแก่ใจ เขาได้กระโดดขึ้นไปบนฟ้า และตวัดดาบดั้นเมฆลงมาจนบังเกิดเป็นร่องลึกหนึ่งที่มีความกว้างครึ่งเมตรและมีความลึกนับสิบเมตรเลยทีเดียว
ภายในรอยดาบที่เฉินเฉียงได้ตวัดลงไป เขาได้มองเห็นสัตว์ปีศาจจำนวนนับไม่ถ้วนที่กำลังคว้าร่างของพวกเดียวกันที่ตกตายไปจากการฟาดฟันของเฉินเฉียงมากัดกินอย่างหิวกระหาย
“ในเมื่อพวกแกไม่กลัวพิษจากเลือดพิษ ดี ข้าจะให้พวกแกได้ลิ้มรสพิษเหล่านี้ให้หมดสิ้น”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้เก็บดาบในมือแล้วเปิดแหวนของผู้คุมหอหวังออก และนี่ทำให้เขาพบกับแก่นวิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนอยู่เกือบครึ่งหนึ่งของพื้นที่เก็บของในแหวนนี้
