อย่างที่เขาว่ากันว่า โอกาสอันดี ยิ่งวิหารศักดิ์สิทธิ์อับจนสิ้นผู้คนนับถือมากเท่าไหร่ พวกนั้นก็จะยิ่งเห็นดีเห็นงามในการคงอยู่ของเขาอย่างที่สุด หรือแม้แต่อาจจะมอบรางวัลให้เขาด้วยซ้ำไป
แต่นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่า เขาจะต้องรอดออกจากหุบเขาเสียงกระซิบและกลับไปยังวิหารศักดิ์สิทธิ์ได้ ต่อให้เขาต้องพบความอัปยศแต่เขาก็จะตอบแทนมันผู้นี้ให้สาสมกับที่มันทำเอาไว้กับเขา
เมื่อคิดได้แบบนี้ ความเจ็บปวดที่เกิดจากการพ่ายแพ้อย่างหมดรูปพร้อมกับแขนขวาที่เสียไปของผู้คุมหอหวังก็ดีขึ้นจนราวกับเขาไม่เคยมีแขนมาก่อนอยู่แล้ว พร้อมกับเร่งความเร็วออกจากหุบเขาเสียงกระซิบไป
แต่ความฝันดีๆไม่อาจคงอยู่ได้นาน
ยังไม่ทันที่ผู้คุมหอหวังจะได้บินออกไปจากหุบเขาเสียงกระซิบ ผู้คุมหอหวังก็รู้สึกได้ในทันทีว่าการบินของเขานั้นแทบจะไม่ได้ไปไหนเลย
มันเหมือนกับว่าเขาในตอนนี้เป็นว่าวที่ลอยตัวอยู่บนท้องฟ้า ไม่ว่าเขาจะมองยังไงก็ตามเขาก็รู้สึกว่ามีมือของใครบางคนที่เขามองไม่เห็นคอยรั้งเขาไว้
