บทที่ 532 โรคร้ายที่ติดต่อกันได้
อย่างไรก็ตาม เมื่อเฉินเฉียงตั้งสติได้แล้วมองเข้าในเมืองตั้วหลัวหยิง เขาก็ต้องรู้สึกเดือดดาลในทันที
ที่นี่ไม่มีหุ่นเชิดซากศพ ไม่มีหุ่นเชิดโลหิต แต่ด้วยกระแสจิตที่ทรงพลังของเขานั้นบอกได้ในทันทีว่าทั่วทั้งเมืองในตอนนี้กลับเต็มไปด้วยซากศพ
เพียงแค่ความกระหายในพลังของคนคนเดียว
ทำให้ทั่วทั้งเมืองต้องตกอยู่ในสภาพราวกับโรคห่าลง
ไม่ว่าเขาจะมองไปทางไหนก็ตาม หากไม่พบคนที่เริ่มมีอาการก็เป็นคนที่มีอาการหนักจนไม่อาจรุกเดิน ไหนจะเหล่าศิษย์แผนกปรุงยาที่แต่งชุดผ้าคลุมขาวใช้ผ้าปิดปากและจมูกของตัวเองแน่นที่กำลังทยอยขนศพออกไปด้วยท่าทางเงียบงันออกจากเมือง หลังจากที่พวกเขาขุดหลุมเสร็จก็ปกคลุมร่างร่างนั้นด้วยขี้เถ้าเพื่อป้องกันให้เชื้อโรคต้องแพร่กระจาย
หยุนอ่าวได้นำศิษย์เหล่านี้มาเพื่อตรวจสอบอาการของผู้ป่วยอย่างไม่ขาดมือ พร้อมคิ้วที่ขมวดเข้มจนราวกับเป็นเส้นเดียวกันอย่างไม่อาจผ่อนคลายออก
ดูเหมือนว่าเหตุผลที่หยุนอ่าวร้องขอความช่วยเหลือจะไม่ใช่การถูกขัดขวางหรือโจมตี แต่เป็นว่าเขานั้นไม่อาจจะต่อสู้กับโรคภัยนี้ได้
ก็ถือว่ายังไม่เลวร้ายล่ะนะ
