บทที่ 520 ร่างจริง
เฉินเฉียงนั้นเมื่อสังเกตเห็นสิ่งที่เมิ่งน้อยกำลังกระทำอยู่ เขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแน่น
เขารู้ดีว่าสัตว์ร้ายต่างๆนั้นต่างก็ปะทะกันตรงๆเพื่อดูว่าใครแข็งแกร่งกว่ากัน
และถึงแม้ว่าเมิ่งน้อยจะคอยติดตามเขามาแต่เล็กแต่น้อย แต่เมิ่งน้อยก็ยังเป็นสัตว์ประหลาดอยู่ไม่ได้ลืมกำพืดแต่อย่างใด
อย่างไรก็ตาม เขาไม่คิดว่าเมิ่งน้อยจะยังคงทำตัวดื้อดึงคิดที่จะจบเรื่องราวการต่อสู้เพียงการใช้พละกำลังปะทะตรงๆแบบนี้
หากปล่อยไว้แบบนี้ย่อมไม่ดีเป็นแน่
ดูเหมือนว่าเขาคงต้องลงมือปรับทัศนคติกับเมิ่งน้อยสักหน่อยแล้ว
เขาต้องทำให้เมิ่งน้อยเข้าใจสักหน่อยว่าศัตรูตัวใดที่ควรกำราบ ศัตรูตนใดที่ต้องจัดการให้สิ้นซาก
และหากเมิ่งน้อยใช้เพียงวิธีการพันธุ์นี้เอาชนะหุ่นเชิดโลหิตล่ะก็ ทำไมจะต้องเอาด้านด้อยของตนเองออกไปข่มให้ชาวบ้านดูกัน
นี่ทำให้ตอนที่เมิ่งน้อยเตรียมจะปะทะเป็นครั้งที่เก้า เฉินเฉียงก็ได้ตะโกนออกไป “เมิ่งน้อยเอ๊ย จะเสียเวลาทำซากอะไรอยู่ รีบๆจัดการเร็วๆเข้า พ่อคนนี้กำลังรีบ”
เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเฉียงนี้ เมิ่งน้อยรู้ดีว่ามันถูกสั่งให้ใช้ทักษะของมันจัดการหุ่นเชิดโลหิตให้ตกตาย