เพียงแต่ว่าเมิ่งน้อยในตอนนี้ก็เป็นราชันย์สัตว์ประหลาดไปแล้ว การที่จะปล่อยให้มันนั้นนอนเล่นตีพุงไปวันแค่แบมือขอแก่นหุ่นเชิดไม่ก็แก่นวิญญาณไปเรื่อยๆแบบนี้ มันไม่ได้ต่างไปจา ากการเลี้ยงดูตัวกินบ้านกินเมืองแต่อย่างใด
เขาต้องทำให้เมิ่งน้อยเข้าใจว่ายามที่มันออกไปต่อสู้ มันจะได้รับสิ่งใดกลับมาบ้าง
เมื่อได้ยินคำสอนสั่งของเฉินเฉียงแล้ว เมิ่งน้อยทำราวกับไม่สนใจแต่ก็รีบหันหน้ากลับตรงไปยังพื้นที่ต่อสู้เมื่อครู่เพื่อหาบางสิ่ง
เมื่อเฉินเฉียงและหยานเสวี่ยเห็นก็เผยรอยยิ้มและหันมองหน้ากันในทันที ก่อนที่จะลอยตัวตามเมิ่งน้อยไป
ส่วนเหล่าศิษย์และผู้อาวุโสสำนักเต๋าต่างๆที่เฝ้ามองเหตุการณ์เองนั้นก็อดไม่ได้ที่จะมองติดตามไป พร้อมกับใจที่ไม่คิดอยากจะมีสัตว์วิญญาณแบบนี้อีก
สัตว์วิญญาณที่ทรงพลังกว่าพวกเขา
เมื่อเห็นการต่อสู้ระหว่างเมิ่งน้อยและช้างยักษ์คลั่งแล้ว พวกเขานั้นคิดว่าเมิ่งน้อยนั้นช่างชนะได้อย่างง่ายดายซะเหลือเกิน
เอาจริงๆนะ อย่าเรียกว่าสู้กันเลย มันเป็นการรังแกอีกฝ่ายอยู่ฝ่ายเดียวด้วยซ้ำ
