หนึ่งในคนที่มุงดูก็รีบกล่าวสำทับขึ้นมาในทันที “แล้วเจ้าเห็นนั่นรึเปล่า เจ้าช้างยักษ์นั่นไม่ได้แสดงท่าทางบ้าคลั่งแบบก่อนหน้านี้ กลับกันมันเหมือนออกจะดีในซะด้วยซ้ำ”
“ดูเหมือนว่ามันนั้นกำลังรอให้เจ้าลิงน้อยที่พึ่งจะร่วงหล่นไปในกระเพาะของมันนั้นย่อยก่อนเป็นแน่”
“นั่นเทียบกับมันได้ฆ่าเจ้าตัวน้อยเป็นการล้างแค้นแล้วเหมือนกัน”
“ไอ้ฉิบหาย ทำไมพวกเราไม่รีบเข้าไปฆ่าไอ้ช้างนั่นเพื่อช่วยเจ้าตัวน้อยกันล่ะ”
บนท้องฟ้าเอง ในตอนนี้ท่าทางของหยานเสวี่ยก็แสดงออกมาอย่างกระอักกระอ่วนเมื่อได้ยินการพูดคุยนี้ และในที่สุด เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันไปหาเฉินเฉียงแล้วเอ่ยถามออกมา “เมิ่งน้อย จะ…ไม่เป็นอะไร…ใช่รึเปล่า”
หยานเสวี่ยนั้นจะมีความสุขที่ได้เห็นเมิ่งน้อยได้ออกเรี่ยวออกแรงจนแทบจะคลั่งตายอยู่ตรงนี้แล้วเหมือนกัน
จะมีสักกี่คนที่มีสัตว์เลี้ยงแสนรักที่ทรงพลังได้ถึงขนาดนี้
และเมิ่งน้อยเองก็เป็นหนึ่งในสัตว์เลี้ยงแสนรักตัวนั้น
อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอได้ยินเหล่าศิษย์และผู้อาวุโสเบื้องล่างพูดคุยกัน นี่ทำให้เธอนั้นอดที่จะเป็นกังวลไม่ได้
