บทที่ 513 คุณหนูผู้โหดร้ายป่าเถื่อน
“น่าน่า หยานเสวี่ย ไม่ต้องห่วงเด็กนั่นไปหรอก เจ้าก็เห็นไม่ใช่รึว่าเมิ่งน้อยผ่อนคลายขนาดไหนกัน”
“ยังไงซะนอกจากจะมีระดับบ่มเพาะราชันย์อสูรแล้วเจ้าเด็กนี่ยังเป็นสัตว์ประหลาดอยู่ ถ้าปล่อยให้เด็กนี่คอยอยู่ข้างกายพวกเราจนอัดอั้นกลายเป็นเด็กมีปัญหาไม่เชื่อฟังพ่อแม่ที่เลี้ย ยงดูมันมา มันจะน่าผิดหวังกว่านา”
“ก็ให้รู้กันว่าเรากำลังเลี้ยงลิงหรือหมูกันแน่ถึงได้เขมือบแก่นวิญญาณที่กองได้เท่าภูเขาลูกหนึ่งได้ซะขนาดนั้น”
ด้วยการที่เฉินเฉียงพูดด้วยเสียงอันดัง นี่ทำให้เมิ่งน้อยที่อยู่ต่อหน้าช้างคลั่งได้ยินก็ได้หันมาพร้อมกับกระโดดโลดเต้นชี้ไม้ชี้มือด้วยความขุ่นเคืองใจ
เมื่อเห็นแบบนี้ เฉินเฉียงก็ได้หัวเราะอย่างดังลั่นก่อนจะพูดต่อ “เมิ่งน้อย หากเจ้าไม่อยากให้พ่อคนนี้พูดจาถากถางเจ้าไปมากกว่านี้ก็แสดงออกมาได้แล้วว่าเจ้านั้นมีความสามารถแค่ไ ไหนกัน รีบๆโค่นมันได้แล้ว”
เมื่อเมิ่งน้อยได้ยิน มันก็ยืนสองขากอดอกพร้อมท่าทางกระฟัดกระเฟียด ก่อนที่จะหันไปหาเป้าหมายของมันที่ตัวใหญ่ยักษ์ด้วยสายตาดูแคลน
เมื่อเห็นฉากนี้ ผู้บ่มเพาะระดับราชาขั้นกลางที่แม้จะเจ็บหนักแต่ก็ยังต้องถอยร่น