บทที่ 503 ความเห็น
เฉินเฉียงในที่สุดแล้วก็ได้พูดคำพูดที่ราวกับการเป็นการจุดไม้ขีดไฟโยนเข้าไปในกองไม้แห้ง นี่ทำให้ผู้คนแสดงความโกรธแค้นขึ้นมาในบัดดล
“แก้แค้นสักหน่อยรึ…ไม่ ข้าจะแก้แค้นให้ศิษย์พี่ของข้าให้ได้ ” ศิษย์สำนักเต๋าหญิงผู้หนึ่งได้กรีดร้องออกมาอย่างน้ำตานองหน้า
เมื่อเสียงหนึ่งตามขึ้นมา เสียงอื่นก็เร่งติดตามออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง
“ฆ่า ฆ่าไอ้พวกอมนุษย์พวกนั้น”
“ตระกูลของข้า เพราะพวกมันข้าถึงเหลือรอดเพียงแค่หนึ่งเดียว เป็นเพราะไอ้พวกเลวชาติหุ่นเชิดโลหิตเหล่านั้น”
….
ในขณะที่ศิษย์และผู้อาวุโสแต่ละสำนักกำลังระบายความโกรธเกรี้ยวของตนออกมาเป็นคำพูด ภายในกำแพงเขตแดนนี้เองก็ยังบังเกิดเสียงร้องไห้ระงมไปทั่ว
ตงติ๋นผู้ซึ่งยิ่งฟังก็ยิ่งมีอารมณ์ร่วมนั้น เขาได้บินไปยืนอยู่เคียงข้างเฉินเฉียงแล้วคำรามลั่นออกมา “พวกเจ้ารู้รึเปล่าว่าข้าตงติ๋น ผู้อาวุโสผู้นี้เคยอาศัยอยู่ที่ใดมาก่อน น มันเป็นเมืองหยานกั๋น ที่นั่นมีบ้านเรือนนับหมื่น ตระกูลและเพื่อนพ้องของข้าเองก็อยู่ที่นั่น แต่พวกเขากลับถูกไอ้พวกคนของวิหารศักดิ์สองคนนั่นสังหารไปจนหมดสิ้น”
