การที่ผู้บ่มเพาะบนเส้นทางสายนี้ได้สรรหาอาหารเลือดให้กับหุ่นเชิดโลหิตของตนเองโดยการดูดกินผู้คนมากมายที่ทั้งรู้เรื่องและไม่รู้ราวมากว่าสี่ร้อยปีในโลกปีศาจใบนี้”
“แต่นี่ก็ยังไม่ใช่สิ่งที่น่าสะพรึงที่สุดแต่อย่างใด”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงได้กวาดตามองไปรอบๆปราดหนึ่งแล้วพูดออกมา “ข้านั้นไม่รู้ว่าพวกเจ้าสังเกตกันรึเปล่าว่านับจากตอนที่สัตว์ปีศาจและผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิตได้ปรากฏตัวบนโลกใบนี้ พลังวิญญาณของโลกใบนี้ได้ลดน้อยถอยลงไปอย่างรวดเร็วจนสัมผัสได้”
เฉินเฉียงไม่ได้พูดโกหกเกี่ยวกับเรื่องนี้แต่อย่างใด ในเรื่องนี้นั้นมันเป็นข้อสรุปที่เกิดขึ้นหลังจากที่เขาได้มายังโลกนี้เมื่อสองปีก่อน และนี่เป็นสิ่งที่เขานั้นสัมผัสได้
จากประสบการณ์ไปกลับระหว่างสองโลกมาแล้วสองครั้ง นี่ทำให้เขามั่นใจว่าการที่พลังฟ้าดินบนโลกหรือก็คือพลังวิญญาณบนโลกนี้ลดน้อยถอยลงไปนั้นเกี่ยวข้องกับสัตว์ปีศาจ
และเป็นไปดังที่เฉินเฉียงคาดเอาไว้ คำพูดของเขาได้กระตุ้นให้ผู้คนเบื้องล่างได้ฉุกคิด
“ก็จริง ข้าเองก็รู้สึกเช่นนั้น ยิ่งไปกว่านั้นคือเหมืองแก่นวิญญาณในเมืองหลิวเฮอของข้าเองก็เล็กลงไปในทุกๆปี”
“ผอ.จ้งพูดได้ถูก
