หลังจากได้เห็นฉากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยคนของวิหารศักดิ์สิทธิ์จนทำให้พวกเขาอดจะสาปแช่งคนของวิหารศักดิ์สิทธิ์ในทุกๆครั้งที่พบเห็น และความเกลียดชังที่พวกเขามีต่อหุ่นเชิดโลหิ ตเองนั้นก็เปรียบได้ดั่งฟันคุดที่เรื้อรัง เก็บไว้ก็มีแต่ความเจ็บปวดระยะยาว แต่หากจะเอาออกก็ต้องแลกกับความเจ็บปวดที่สูงล้ำเหนือจะคาดคำนวณ
พวกเขาต่างก็ภาวนาต่อฟ้าดินให้ผู้คนเหล่านี้ให้ตกตายไปให้หมดจนสิ้นสูญ
“ไม่นะ ข้าไม่เอาด้วยแล้ว ข้าจะกลับสำนัก”
“ข้าเองก็จะกลับสำนัก นี่มันภารกิจเพื่อฆ่าข้าชัดๆ”
“ใครก็ตามที่ฆ่าคนทั่วไปจะถูกฆ่าทิ้งเหรอ เหอะ ทำไมข้าต้องไปห้ามใจไม่ให้ฆ่าไอ้คนพวกนั้นด้วยกัน ทำไมข้าต้องปล่อยให้มันมาหยามเหยียดที่ข้าแค่เพียงฝ่ายเดียวล่ะห้ะ ข้าไม่เอา แล้วข้าจะกลับแล้ว”
ศิษย์แผนกหุ่นเชิดโลหิตจำนวนหนึ่งได้เริ่มแสดงออกมาถึงความไม่พอใจและเริ่มโวยวายออกมา จนหน่อยที่สุดก็เริ่มก่อหวอดกันขึ้น
