เมื่อคิดได้แบบนี้แล้ว ในตอนนี้ กงซุนหยูหมิงก็ได้ตั้งมั่นในการประลองนี้อย่างเต็มพิกัดในทันที ก่อนจะพุ่งตรงเข้าเขตแดนประลองไปในทันใด
“พี่จ้ง เป็นน้องชายผู้นี้ที่ทำให้ท่านเสียการใหญ่ น่าเสียดายนักที่ข้าไม่อาจร่วมงานนี้กับท่านได้”
“ท่านและข้าต่างก็เป็นเสาหลักของวิหารศักดิ์สิทธิ์ ทำไมท่านนั้นต้องห่วงใยเพียงแค่เด็กน้อยพวกนี้จนถึงขั้นต้องสู้แตกหัก นี่มันช่างน่าขันนัก”
เฉินเฉียงยักไหล่ให้ทีหนึ่งก่อนจะพูดออกมาอย่างสบายอารมณ์ “พี่กงซุน บอกข้ามาเถอะว่าท่านนั้นพาคนของวิหารศักดิ์สิทธิ์มาทำไมกันน่ะ”
เมื่อเห็นท่าทางของเฉินเฉียงในตอนนี้อ่อนท่าทีลงประดุจดั่งพี่น้องท้องเดียวกัน ทำแม้กระทั่งเรียกเขาประดุจพี่ชายร่วมสายเลือดของตน นี่ทำให้กงซุนหยูหมิงถึงกับต้องลอบถอนหายใ ใจขึ้นมาในจิตใจ
“พี่จ้ง นี่ท่านไม่ทำเกินไปหน่อยรึไงกัน ตัวข้านั้นได้รับคำสั่งมาจากท่านจ้าววิหารให้มาเป็นมือเป็นเท้าให้ท่านนั่นแหละ”
